« « سینمافریک با افتخار تقدیم می کند » » [ CinemaFreak.Net ]
‫«پاییزِ سال ۱۹۹۵»
‫«تازه‌عروس‌وداماد»
‫«زنده و سلامت»
‫باور کن قبلاً از اونجا رد شدیم.
‫نقشه رو دربیارم؟
‫بلدی از روی نقشه بگی؟
‫نه.
‫من هم بلد نیستم. ‫خب.
‫فکر کنم امشب اینجا موندنی هستیم
‫و فردا صبح می‌ریم کلبه.
‫«به مسافرخانه‌ی کُلد ریور خوش آمدید»
‫نظرت چیـه؟
‫بهش می‌خوره جای مزخرفی باشه.
‫اگه مزخرف بود، می‌ریم یه جای دیگه.
‫ولی باید انرژی کافی داشته باشم
‫که بتونم شب اول‌مون رو ‫با زنم بترکونم.
‫امیدوارم شب‌مون رو رؤیایی کنی، ‫مسافرخونه‌ی کُلد ریور.
‫بریم.
‫مسافرخونه وسط ناکجا یه‌کم عجیبـه.
‫خیلی ساکتـه.
‫به اینجا حس خوبی ندارم.
‫به نظر من که خوبـه.
‫اگه ترسناک بود، سریع می‌ریم.
‫قول می‌دم.
‫آهای! ‫کسی نیست؟
‫عع، ببخشین.
‫اون پشت مشغول بودیم.
‫عع، یه اتاق واسه‌ی امشب می‌خوایم.
‫باشه. حتماً.
‫چیزه... انتخاب کنین.
‫عع...
‫اتاق مخصوص ماه‌عسل دارین؟
‫بذار ببینم.
‫امشب شب خوش‌شانسی‌تونـه.
‫(هفت عدد خوش‌شانسی توی مسیحیت محسوب می‌شه.)
‫ایول.
‫راستی کارت‌خوان دارین؟
‫بیخیال. ‫امشب رو خوش باشین.
‫فردا کاغذبازی‌هاش رو انجام می‌دیم.
‫عع، مهمون داریم؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫اون ماشین شماست ‫که روش نوشته «تازه‌عروس‌وداماد»؟
‫بله. درستـه.
‫براشون یه بطری شامپاین رایگان باز کنیم؟
‫ماه‌عسل بدون نوشیدنی که حال نمی‌ده.
‫اصلاً جُرمـه.
‫ممنون. ‫لطف می‌کنین.
‫اول که اومدیم اینجا، نگران بودم.
‫یه ساختمون وسط ناکجا
‫و کیلومترها دور از همه‌چی. ‫درک می‌کنم.
‫مراقب باش شب اول عروست خراب نشه.
‫(جمله‌ی دومعنایی: «یه‌وقت عروست رو بغل نکنی و وارد اتاق بشی.» ‫گفته می‌شه این کار بدشانسی می‌آره.)
‫حواسم هست.
‫- خیلی ممنون. ‫- ممنون. عع...
‫- آره. ‫- باشه.
‫عع... دَه دقیقه‌ی دیگه
‫براتون نوشیدنی و یخ می‌آریم.
‫بریم.
‫عاشق اینجام.
‫خیلی قدیمی و بامزه‌ست.
‫آره.
‫شوهرت هم همین‌طوریـه.
‫بذار لباس‌هام رو دربیارم.
‫خب همین‌الان دربیار.
‫باید برم دست‌شویی، دیوونه.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫طولش ندی‌ها.
‫امشب به وصال می‌رسیم
‫و رسماً زن‌وشوهر می‌شیم.
‫خیلی راحت هم قراره ‫به وصال برسی، جناب ریجلی.
‫خوشم اومد. ‫نه، خوشم اومد.
‫من...
‫یه هدیه‌ی گُنده برات آماده کردم، عزیزم.
‫گُنده‌ست؟
‫من هم واسه‌ت یه هدیه دارم.
‫جونم!
‫شامپاین رسید.
‫اشتباه اومدی...
‫کِیتلین.
‫کِیتلین!
‫آماده‌ای، خانم‌خانما؟
‫کِیتلین؟
‫«مسافرخانه‌ی جهنمی»
‫قسمت اول: «حمام خون»
‫«۳۰ سال بعد»
سینمافریک در شبکه های اجتماعی TG : @cinemaafreak - IG : Cinema.freak
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی
‫چندتا از کارهات رو دیدم.
‫می‌دونم صحنه‌های جُرم رو ‫بازسازی می‌کنی
‫ولی واقعاً حس اون صحنه‌ها رو
‫برای بیننده تداعی می‌کنی.
‫شما لطف داری. ‫خودت هم تجربه‌های
‫مستقیم جالبی داشتی. ‫ممنون.
‫یه نقد از کار شما خوندم.
‫خون و استخون‌ها واقعی‌ان؟
‫من ادا درنمی‌آرم. ‫نیازی نمی‌بینم.
‫من هم همین‌طور، عزیزم.
‫همه‌ی آه‌وناله‌هام واقعیـه.
‫یعنی واقعاً با اون ‫قاتل‌های سریالی خوابیدی؟
‫آره، با یازده‌تاشون.
‫شاید تو توی فیلم «نابودگر نسل‌ها ۴»
‫بچه‌ی بافومه رو زاییده باشی...
‫(«بُز بافومه» نمادی از شیطانـه که توی آیین شیطان‌پرستی کاربرد داره.)
‫کاش توی اون فیلم بازی نمی‌کردم.
‫ولی من با کاهن اعظم خوابیدم.
‫البته اون کاهن معروفه نبود.
‫کاهن اصلی بود.
‫اون دوتا بچه ازش تقلید کرده بودن ‫و مزخرف بود.
‫سلام. ‫خودتون رو معرفی نکردین.
‫شرمنده‌ام.
‫- عع. ‫- بفرما.
‫- کرو هستم. ‫- خوش‌وقتـم.
‫حرف نمی‌زنم چون می‌خوام ‫انرژی اون مکان رو حس کنم.
‫من که قشنگ حس می‌کنم.
‫هنوز باورم نمی‌شه داریم می‌ریم
‫جایی که قتل‌عام کُل ریور اتفاق افتاد!
‫آره. سال‌هاست دارم ‫درباره‌ی اتفاقات اون شب تحقیق می‌کنم.
‫آره. اینجا بعداز عمارت پولانسکی/تِیت
‫واسه‌م دومین جای ترسناکـه.
‫(ماجرای معروف چارلز مَنسون، قاتل سریالی، ‫و عمارت رومن پولانسکی، کارگردان.)
‫خیلی خفنـه.
‫آره، ولی حداقل مَنسون دستگیر شد.
‫بافومه هنوز آزاد می‌چرخه.
‫من که باورم نمی‌شه اون یارو جنگلیه...
‫- اسمش چی بود؟ ‫- دیوید رِنه.
‫آره. باورم نمی‌شه قاتل اون باشه.
‫ولی خودش رو کُشت.
‫پس عذاب‌وجدان داشته. ‫تو چطور، کرو؟
‫کار جنگلیه‌ست؟ ‫راننده کامیونه؟ یا رئیس‌پلیس؟
‫نظرت چیـه؟
‫خیلی وقتـه نظر نمی‌دم.
‫فقط به نجوای ارواح گوش می‌دم
‫و الان دارن بهم می‌گن که
‫این آخر هفته برامون ‫چالش‌برانگیز می‌شه
‫و باید خودمون رو برای عذاب زیادی
‫- آماده کنیم. ‫- آروم باش، کرو.
‫خودمون می‌دونیم که شهربازی نیومدیم.
‫همین‌طوریش توی یه نعش‌کش هستیم
‫دیگه بیشتر چشم‌مون نکن.
‫اوه. ‫رسیدیم.
‫- به‌به. ‫- درخت‌ها رو دریاب.
‫- خوشم اومد. ‫- خوش اومدین، عزیزان.
‫خوش‌حالـیم که تشریف آوردین
‫و انتخاب شدین تا آخر هفته رو با ما باشین.
‫تک‌تک شما مهمون وی‌آی‌پیِ ‫صحنه‌ی واقعی جُرم هستین.
‫چه مجری پادکست باشین
‫چه بازیگر
‫چه محقق
‫چه هنرمند
‫چه روحانی
‫و چه اهل هیجان.
‫شما بهترین، وفادارترین...
‫و کنجکاوترین هستیم.
‫ما هم مثل شما کنجکاویـم ‫و هیچ‌کس به‌جز شما
‫لیاقت اینجابودن رو
‫برای افتتاحیه‌ی آخر هفته نداره.
‫به مسافرخونه‌ی کُلد ریور خوش اومدین
‫که متناسب با دوران ‫جرایم واقعی‌ش بازسازی شده.
‫- این‌ها رو چی‌کار کنم؟ ‫- ببرین داخل.
‫تشریف بیارین جای پیشخوان.
‫همون‌جایی که زوج عاشق، ‫جویی و کِیتلین
‫مسیر غم‌انگیز زندگی‌شون رو شروع کردن.
‫عرضم رو با دیالوگی از یه فیلم تموم می‌کنم: ‫«امشب پیش ما باشین
‫و فردا توی کفن.»
‫عع، ممنون.
‫ممنون، جِی‌پی.
‫تا اون طوفان شروع نشده، برو.
‫خب، اینجا آنتن موبایل نداریم
‫و خط ثابت تلفن هنوز وصل نشده.
‫زندگی توی روستاها همین‌قدر جهنمیـه.
‫البته مسافرخونه‌مون ‫وای‌فای ماهواره‌ای داره
‫و می‌تونین هر خون‌وخون‌ریزی‌ای ‫که این آخر هفته دیدین
‫و خوشتون اومد رو منتشر کنین.
‫حس عجیبیـه که بعداز ‫بازی توی فیلمش، بیام جای واقعی.
‫من قبلاً اینجا بودم، ولی نه واقعاً.
‫- می‌دونین چی می‌گم؟ ‫- هنر برخاسته از واقعیتـه.
‫پشمام!
‫اِریک اینجا از خون‌ریزی مُرد.
‫البته این مصنوعیـه ‫صرفاً به یاد نسخه‌ی اصلی.
‫ظاهراً ماجرای اینجا رو کامل می‌دونی.
‫همه‌چی از اینجا شروع شد. ‫صاحب اینجا، اِریک، چاقو خورد
‫و خودش رو تا زیرزمین کشوند.
‫تصور کن توی مسیر چقدر خون ریخته.
‫نیازی به تصور نیست.
‫خودم تجربه‌ش کردم.
‫وقتی اینجا رو خریدین
‫هنوز جایی لکه‌ی خون بود؟
‫توی بعضی اتاق‌ها، بله.
‫موقع بازسازی، مدارک جدیدی کشف نشد؟
‫نه، متأسفانه.
‫شاید با بازگشایی مسافرخونه
‫دایره کامل شده ‫و قراره بفهمیم بافومه واقعاً کیـه.
‫این در نوع خودش یه موهبتـه.
‫- می‌شه رمز وای‌فای رو... ‫- اتاق ماه‌عسل...
‫باید ببینم...
‫«برای مُردن، زیادی جذابـی!»
‫(بازی با اصطلاح «برای مُردن، زیادی جَوونـی.»)
‫(نقاشی معروف «جودیث سر هولوفرنس را می‌بُرد»، ‫ساخته‌ی آرتمیزیا جنتیلسکی. ‫این نقاشی روایت مفصلی داره و معمولاً به‌عنوان ‫نمادی از قدرت و انتقام زنانه ازش یاد می‌شه.)
‫سه.
‫پنج.
‫این هم از اتاق ماه‌عسل کِیتلین و جویی.
‫«هیچ‌کس نمی‌داند چه اندازه خون می‌طلبد.»
‫برای مُردن زیادی جذابـم!
‫کات!
‫عالی بود.
‫نمی‌دونم چطوری تونستی ‫همچین جمله‌ای رو این‌قدر خوب بگی.
‫اوه!
‫ای وای. ‫می‌خوای یه‌کم استراحت کنی؟
‫نه. چیزی نیست. ‫خوبـم.
‫- ممنون. پس خوب بود؟ ‫- معرکه بود.
‫پشت‌صحنه داشتیم سکته می‌زدیم.
‫خوبـه پس. ‫خیلی هم عالی.
‫خوش‌حالـم که راضی بودین.
‫چیزه، می‌تونم دوباره هم برم.
‫- جداً؟ ‫- آره بابا. هرچی شما بگین.
‫گریه‌کردن و مُردن واسه‌م آسونـه.
‫ایول. ‫شنیدین چی گفت؟
‫دوباره می‌ریم.
‫ممنون، بچه‌ها.
‫چطوری؟
‫پس اینجا اتفاق افتاده.
‫- چه دکور مزخرفی. ‫- آره.
‫خیلی عجیبـه اینجا وایستادیم.
‫بیچاره اون زن.
‫باید توی نقش اون ‫تصور می‌کردم که چه حسی داره
‫ولی این‌که واقعاً اینجا باشم؟
‫خدا می‌دونه ‫چی به اون یا بقیه‌شون گذشته.
‫هیشکی نمی‌فهمه.
‫بهتره بریم.
‫- اون خانمـه... ‫- روبی؟
‫فکر کنم یه برنامه داره ‫و دوست نداره سرخود کاری بکنیم.
‫آخر هفته‌مون رو ‫با یه وعده‌ی پُروپیمون شروع می‌کنیم
‫به دستپخت آشپز سه‌ستاره‌مون ‫و متخصص غذاهای گوشتی
‫آقای هِمینگوِی!
‫به افتخارشون!
‫ها ها ها!
‫با سلام خدمت خانم‌ها و آقایان. ‫لطفاً بفرمایید.
‫خیلی فکر کردم که چه نوع غذایی
‫مناسب یه مکان منحوس و پُرماجرا
‫مثل مسافرخونه‌ی کُلد ریورـه.
‫و به این نتیجه رسیدم که هیچی
‫نمی‌تونه یادآور خوبی ‫برامون باشه به‌جز
‫خودِ کِیتلین.
‫- خدایا! ‫- وای!
‫این چه وضعشـه؟
‫باورم نمی‌شه.
‫شما پا دوست داری؟
‫سلیقه‌ت افتضاحـه.
‫حال‌به‌هم‌زن هم هست.
‫همه‌ی غذاها از خوش‌مزه‌ترین ‫گوشت‌ها درست شده.
‫و گوشت سفید و سبزیجات.
‫طبیعتاً، پا هم با استخونشـه.
‫کناره‌های ظرف برای گیاه‌خوارهاست.
‫همون واسه‌م کافیـه. ‫ممنون.
‫من که فقط گوشت دوست دارم.
‫اتفاقاً آدم‌خواری توی نقاط مختلف دنیا
‫تمرین می‌شه.
‫می‌گن با خوردن گوشت دشمنت
‫قدرت زیادی به دست می‌آری.
‫کِیتلین که قربانی بود ‫و دشمن کسی نیست.
‫البته که نیست.
‫اون قربانی موردعلاقه‌ی منـه.
‫- تازه هر دو دِی‌ماهی هستیم. ‫- عجب!
‫به یاد خون و بدن کِیتلین.
‫اوه.
‫همم.
‫چه خوش‌مزه‌ست.
‫بچه‌ها، امتحان کنین!
‫آره؟
‫عالیـه.
‫ممنون، کِیتلین جان.
‫معمولاً گوشت بَره نمی‌خورم، ‫ولی این خیلی خویـه.
‫همم. کی فکرش رو می‌کرد ‫این‌قدر خوش‌مزه باشی، دختر؟
‫به‌به.
‫حالا یه نوشیدنی خون‌آلود.
‫- چی؟ ‫- خیلی واقعیـه!
‫باورم نمی‌شه.
‫- اهل نوشیدنی نیستم. ‫- همم.
‫غلظتش رو با شیره‌ی ذرت درآوردی؟
‫شیره‌ی ذرت؟ ‫خجالت بِکش.
‫این شام خوش‌مزه ‫فقط یکی از مناسبت‌هاییـه
‫که من و پورشیا ‫این آخر هفته براتون تدارک دیدیم.
‫بعدش کرو قراره توی محل برگزاری
‫مراسم سیاه ۳۰ سال پیش
‫اجرا داشته باشه.
‫اجرا؟ ‫من هستم.
‫خوبـه. ‫البته حضور همه اجباریـه.
‫به سلامتی جمع کُلد ریوری‌ها.
‫با آرزوی بهترین‌ها ‫برای شما کنجکاوهای عزیز.
‫به سلامتی.
‫همم.
‫مزه‌ی آهن می‌ده.
‫جداً چجوری درست کردی؟
‫یه‌کم توش وُدکا ریختم.
‫بقیه‌ش از خودمـه.
‫یعنی از خونم.
‫- شوخی بود دیگه؟ ‫- خیر، جناب.
‫همه‌تون حاصل ‫قربانی‌شدن من رو چشیدین.
‫- چی؟ ‫- تو دیوونه‌ای؟
‫می‌فهمی این چقدر غیربهداشتیـه؟
‫باورم نمی‌شه!
‫مگه شما از سلامتی ‫حیوون‌هایی که می‌خورین، خبر دارین؟
‫همون‌هایی که خام می‌خورین. ‫مثل سوشی و عصاره‌ی گوشت گاو.
‫این کلاً فرق می‌کنه.
‫بله که فرق می‌کنه
‫چون الان بخشی از من رو خوردین.
‫و من به‌نوبه‌ی خودم ازتون ممنونـم.
‫اگه قراره آخر هفته این‌شکلی باشه
‫بگین لیموزین برگرده که بریم.
‫حلال‌زاده‌ست.
‫کسی توی نعش‌کش چیزی جا گذاشته؟
‫فقط عقل سلیم‌مون جا مونده.
‫آهای!
‫اومدم، جِی‌پی.
‫عع.
‫به‌به.
‫- یه چیزی افتاد... ‫- سلام.
‫اجازه هست اینجا باشیم؟ ‫بیرون طوفان شده.
‫گیر افتادیم.
‫متأسفانه این آخر هفته تعطیلـیم.
‫- مراسم خصوصی داریم. ‫- که این‌طور.
‫بی‌سیم پلیس گفت که جاده‌ها
‫و بزرگراه‌ها بسته شدن.
‫چندتا درخت افتاده وسط جاده.
‫- پُل کِن‌وود هم خراب شده. ‫- آره.
‫امکانش هست ما...
‫شرمنده. ظرفیت تکمیلـه.
‫همکارم گفت که ‫آخر هفته برنامه‌ی اختصاصی داریم.
‫عع...
‫می‌شه حداقل توی ماشین‌مون بمونیم
‫و اینجا پارک کنیم؟
‫فقط تا وقتی طوفان تموم بشه.
‫کل منطقه به مراسم اختصاص داده شده
‫پس متأسفانه ممکن نیست.
‫باشه.
‫خب، رانندگی با این ماشین گُنده
‫توی این جاده‌ها هم ممکن نیست.
‫جلوی پام رو هم نمی‌تونم ببینم.
‫باور کنین گیر افتادیم، ‫وگرنه مزاحم نمی‌شدم.
‫باشه.
‫ولی داخل مسافرخونه نمی‌آین.
‫اصلاً حضور ما رو حس نمی‌کنین.
‫همه‌چی توی ماشین داریم.
‫با همچین رعدوبرقی ‫حتی صدای خُروپف فلوید رو نمی‌شنوین.
‫خب خوش بگذره.
‫و فراموش نکنین چی گفتم.
‫ببخشین.
‫هرچی که اینجا می‌بینین
‫مربوط به تجربه‌ی یه قتلـه.
‫هر اتاق قتل ‫یه سخن از دانته روی دَرش داره.
‫(دانته آلیگیری شاعر ایتالیایی معروف از قرون وسطی بود.)
‫«وارد که شوی، امید نجات خارج می‌شود.»
‫- درکش می‌کنم. ‫- پشت این دَر
‫بافومه اون‌قدر وحشیانه ‫کِنی ویتِلی رو کُشت
‫که تیکه‌هایی از پوستش به سقف چسبید.
‫این اتاق منـه؟
‫کسی اتاق من رو نمی‌خواد؟
‫دَرهای قرمز مال اتاق‌هاییـه ‫که واقعاً توش قتل اتفاق افتاد.
‫به‌عنوان آرامگاه تزئین شدن.
‫هیچ‌کس اینجا نمی‌خوابه.
‫اینجا رو.
‫همون‌جا کُشته شده؟
‫- دقیقاً همین نقطه. ‫- از کجا می‌دونین؟
‫خب، رَد چاقو روی زمینـه
‫و لکه‌ی خون روی چوبـه.
‫خیلی‌ها موقع خرید همچین جایی
‫به این چیزها اهمیت نمی‌دن.
‫اگه بهتون ۱۰۰ دلار بدم
‫می‌ذارین اینجا بخوابم؟
‫نه.
‫این آثار هنری ساخته‌ی چند نفر از
‫هنرمندهای هنجارشکن دنیاست، ‫ازجمله کُواین عزیز.
‫عجب.
‫لطفاً اتاق ماه‌عسل رو به من بدین.
‫اونجا مکان ویژه و غم‌آلودیـه.
‫مراسم بعدی یه ساعت دیگه ‫توی زیرزمین برگزار می‌شه.
‫جایی که کِیتلین قربانی شد.
‫کرو قراره اجرایی داشته باشه.
‫شاید بتونیم با روح کِیتلین
‫ارتباط برقرار کنیم.
‫خیلی ازش سؤال دارم.
‫پِیج، می‌شه توی اتاق ماه‌عسل
‫ازت چندتا عکس بگیرم؟
‫انگار تو کِیتلین‌ـی ‫و از خواب بیدار می‌شی.
‫اتفاقاً لباس کِیتلین هم آماده‌ست.
‫می‌دونستیم این موقعیت پیش می‌آد.
‫باشه. خوش‌حال می‌شم.
‫سؤالی ندارین؟
سینمافریک
‫جالبـه که همچین ‫مسافرخونه‌ای بازسازی می‌شه
‫و بعدش یه‌سری آدم‌های ‫عجیب‌غریب که قطعاً اِیدز دارن
‫می‌آن توش می‌مونن.
‫ما هم جَوونی‌مون کم از این‌ها نداشتیم.
‫درستـه.
‫ولی بزرگ‌تر که شدیم، بهتر شدیم.
‫ظاهراً اون جماعت همون‌طوری می‌مونن.
‫واقعاً هم بهتر شدی.
‫امیدوارم اون دختر پُرروئـه نباشه
‫که بگه از اینجا بریم.
‫- سلام. می‌شه بیام داخل؟ ‫- بیا.
‫چه بارونیـه!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اسمش رو گذاشتم «هوهو».
‫- خودت درستش کردی؟ ‫- نه.
‫توی فروشگاه سالی‌آن ‫نزدیک فلینت گرفتم.
‫- من و فلوید توی ساگینا بزرگ شدیم. ‫- آها.
‫اینجا رو خیلی دوست دارم. ‫خیلی راحت و معمولیـه.
‫بعداز ماجرای امروز، ‫تازه قدر «معمولی» رو دونستم.
‫پس تو هم حسش کردی؟ ‫رفقات یه کم...
‫انگار که...
‫اون‌ها دوست‌هام نیستن.
‫نیستن...
‫اومدیم... ‫اومدیم اینجا که...
‫یه مراسم ویژه اجرا کنیم.
‫وسط ناکجا؟
‫خبریـه؟
‫مگه داستان این مسافرخونه رو نمی‌دونین؟
‫برای ما که مثل مسافرخونه‌های دیگه
‫از سِینت جان تا سان‌دیِگوئـه.
‫درستـه.
‫ولی اگه بگم «قتل‌عام کُلد ریور»
‫چیزی یادتون نمی‌آد؟
‫چرا. ‫اون مال خیلی وقت پیشـه.
‫یه مستند درباره‌ش دیده بودم.
‫ای وای. ‫تو اون دختره‌ای.
‫همون بازیگره.
‫راست می‌گه. ‫دو قسمتش رو توی تلویزیون دیدیم.
‫- اسمش چی بود؟ ‫- «نابودگر نسل‌ها».
‫- آره. ‫- بله.
‫داستان‌شون براساس ‫ماجرای ۳۰ سال پیشِ اینجاست.
‫اون... ‫اینجا اتفاق افتاده؟
‫همه‌ی اون قتل‌ها؟
‫خدایا. کم‌کم دارم ‫پشیمون می‌شم که اومدیم اینجا.
‫یعنی اینجا یه‌جور زیارتگاه عجیب‌غریبـه؟
‫این کار درستی نیست.
‫روبی و پورشیا دارن ‫مسافرخونه رو بازگشایی می‌کنن
‫و از ما خواستن برای افتتاحیه بیایم
‫تا براشون تبلیغ کنیم.
‫پس تو قراره نقش دختره رو بازی کنی...؟
‫کِیتلین ریجلی. بله.
‫باید ماجرای اون شب رو بازی کنم.
‫حالا اومدم بپرسم...
‫وقتی جاده باز شد، ‫می‌شه من هم باهاتون بیام؟
‫حداقل تا شهر بعدی.
‫آخه اصلاً حس خوبی به اینجا ندارم.
‫ببخشین که مزاحم شما می‌شم.
‫می‌دونم که من براتون غریبه‌ام ‫و شما هم اومدین تعطیلات.
‫- شرمنده‌ام. ‫- این چه حرفیـه.
‫معلومـه که می‌تونی بیای.
‫مگه نه، فلوید؟
‫باعث افتخارمونـه.
‫اگه دوست‌هام بفهمن اینجایـی، ‫ذوق‌مرگ می‌شن.
‫ما جا داریم. ‫حق با توئـه.
‫درست نیست اینجا بمونی.
‫قتل نباید به شوخی گرفته بشه.
‫می‌خوام این ماجرا رو بذارم کنار
‫واسه‌ی همیشه.
‫- بابت چایی ممنون. ‫- اگه اوضاع عجیب شد
‫- سریع بیا پیش ما. ‫- چَشم.
‫کات!
‫چی؟ ‫چی؟
‫چی شد... ‫تو کی‌ای؟
‫عجب فیلمی شد!
‫واسه‌ی همینـه که بهت حقوق می‌دیم.
‫حتی آخرش از شدت ترس افتاد.
‫عالی شد!
‫هــو!
‫هر اتفاقی که این آخر بیُفته
‫و هر فیلمی که ضبط بشه
‫برای تبلیغ از کُلد ریور استفاده می‌شه.
‫من با همچین چیزی توافق نکردم.
‫توی تعهدنامه نوشتیم.
‫کلاه سرتون نذاشتیم.
‫ما بهتون یه آخر هفته‌ی ناب
‫توی مکان وقوع جُرم می‌دیم
‫و شما هم حق استفاده ‫از همه‌چی رو بهمون می‌دین
‫تا برای تبلیغات استفاده کنیم.
‫یه قرارداد معمولی ‫بین اینفلوئنسر و کارفرما.
‫- من که اینفلوئنسر نیستم. ‫- من هم همین‌طور.
‫ولی از معروف‌شدن بدم نمی‌آد.
‫من پشت شما رو با ساطور می‌خارونم
‫- شما هم پشت من رو. ‫- خیلی هم عالی.
‫برات خوش‌حالـم، کواین.
‫جدی می‌گم، ولی من محقق دانشگاهـم.
‫که شغل خسته‌کننده‌ای هست.
‫نمی‌تونم توی یه راهرو بدوم و داد بزنم
‫و یه لباس مسخره بپوشم ‫که برای اینجا تبلیغ کنم.
‫پس برای چی اومدی اینجا؟
‫من که واسه‌ی آشپزی اومدم.
‫اومدم به تحقیقاتم کمک کنم.
‫صحیح.
‫پس می‌خوای همه‌مون رو ‫زیر میکروسکوپ بذاری
‫و یه مقاله‌ی تخمی بنویسی ‫که معروف بشی؟
‫دقیقاً می‌خوام یه مقاله درباره‌ی
‫یه آشپز بدبخت بنویسم
‫که حقه سوار می‌کنه
‫تا آشپزی مزخرفش رو خوب نشون بده.
‫یعنی تو مشکلی نداری ازت استفاده کنن؟
‫که مسخره‌ت کنن ‫تا از اینجا تبلیغ بشه؟
‫با یه چاقو افتادن دنبالت!
‫کارم همینـه که از چاقوها فرار کنم.
‫موقع فیلم‌برداری بله، ولی الان...
‫پس داری حقوق می‌گیری.
‫چی فرمودی؟
‫یعنی این‌همه غذا رایگان پختم
‫اون‌وقت این زنیکه‌ی جیغ‌جیغو ‫داره حقوق می‌گیره؟
‫برای چی؟ ‫برای تکون دادن سینه‌هاش؟
‫درست حرف بزن، لاشی.
‫البته باید یه‌جوری پول دربیاره دیگه.
‫دیگه جَوون نیست که جایی راهش بدن.
‫اتفاقاً بازیگر خیلی معروفیـه.
‫آره، بازیگری که فقط موقعی جذابـه
‫که لخت و خونی‌مالیـه.
‫حداقل ۱۹ سالگی‌ش خوب بود.
‫شنیدم دارن فیلم «نابودگر نسل‌ها» رو
‫بازسازی می‌کنن ‫و دیگه تو رو دعوت نکردن.
‫غم‌انگیزه، ولی
‫دیگه بوتاکس و هر کار دیگه‌ای
‫که کردی یا قراره بکنی
‫تو رو جَوون نمی‌کنه.
‫من می‌رم توی اتاقم.
‫واقعاً آشغالـی.
‫حداقل بازیگری‌ش از آشپزی تو بهتره.
‫حالا آشپزی من بَد شد؟
‫من حقیقت رو گفتم. ‫هم من می‌دونم و هم شما.
‫خودش هم می‌دونه.
‫رفتارت مثل سایکوپث‌هاست.
‫مگه همین ویژگی‌م ‫برات جذاب نبود، عزیزم؟
‫از شانس بَدت، من با زن‌هایی
‫که پشت‌سرهم به قاتل‌های سریالی دادن، ‫نمی‌خوابم.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون کسی که ‫به اون‌طور افراد مفت می‌ده
‫خودش روانیـه.
‫دیگه حالم از این ‫آخر هفته به هم می‌خوره.
‫به‌محض این‌که جاده باز بشه
‫با همون زن‌وشوهر معمولی
‫از اینجا می‌رم.
‫راستی خانم‌ها، اگه قراره
‫این آخر هفته به کسی پول بدین
‫باید بدین به من.
‫این رو هم به ویدئوی ‫تبلیغاتی‌تون اضافه کنین.
‫«بازسازی فیلم نابودگر نسل‌ها»
‫اوه.
‫چطوری؟
‫حالت خوبـه؟
‫آره. خوبـم.
‫عادت دارم که مسخره‌م کنن.
‫هِمینگوِی بی‌شعوره. ‫ولش کن.
‫برچسب کِیتلین همیشه رومـه.
‫به کارگردان اون فیلم‌ها التماس کردم
‫که من رو توی فیلم ‫مستقل جدیدش بیاره، ولی...
‫- فایده نداشت. ‫- هیچی.
‫دارم تلاشم رو می‌کنم، ولی...
‫تنها راه کسب درآمدم نقش کِیتلین‌ـه.
‫همون زمان هم
‫می‌دونستم نباید این نقش رو قبول کنم
‫ولی ۱۷ سالم بود ‫و از خونه انداخته بودنم بیرون
‫و آه در بساط نداشتم.
‫همه‌مون توی نوجَوونی شغل‌هایی داشتیم
‫- که بهش افتخار نمی‌کنیم. ‫- من برای شغلم لخت شدم
‫به‌خاطر همینـه که ‫کسی من رو جدی نمی‌گیره.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد ‫یه زن تقریباً ۴۰ساله رو استخدام کنه.
‫آدم‌های سن‌بالا هم
‫همیشه کُشته می‌شن‌ها.
‫تازه اینجابودن...
‫و این کارها... ‫بی‌احترامی به کِیتلین‌ـه.
‫آره. ‫خیلی...
‫خیلی عجیبـه. تازه فقط اون نبود ‫که اون شب مُرد.
‫همون ماجرای همیشگیـه دیگه.
‫یه‌سری جنسیت‌زده ‫براش شایعه درست کردن.
‫می‌گن از شوهرش فرار کرد ‫و با یه مَرد دیگه رفت ماه‌عسل.
‫برای همین می‌گن هرزه‌ست.
‫تازه لباس نامناسبی تنش بوده
‫و من هم مجبور بودم لخت بشم.
‫آره، درک می‌کنم.
‫ولی در واقعیت
‫کِیتلین یه زن مهربون بود
‫که ازدواج بَدی داشت و طلاق گرفت ‫و رفت پیش عشق دوران دبیرستانش.
‫و فقط یه شب با هم بودن.
‫یه شب هم نشد.
‫آره، فرصت دوباره‌ش هدر رفت.
‫من هم دربه‌در دنبال همچین فرصتی‌ام.
‫خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫ممنون که اومدی.
‫همم.
‫دلم برات می‌سوزه، روبی.
‫در جریان باش.
‫من گول این مسخره‌بازی‌ها رو نمی‌خورم.
‫اوهو!
‫خیلی ترسناکـی. ‫از ترس دارم می‌لرزم!
‫چه آخر هفته‌ی مزخرفی.
‫این مسافرخونه هم مزخرفـه.
‫توی اینترنت آبروتون رو می‌برم.
‫هر کار می‌خوای، بکن.
‫من که خوابیدم.
‫بذارین یه‌کم خوش باشم.
‫«هیچ‌کس نمی‌داند چه اندازه خون می‌طلبد.»
‫کی می‌خواد همچین جمله‌ای ‫روی دَر اتاقش باشه؟
‫از داستان «دوزخ» دانته برداشتن.
‫همه‌ی نوشته‌ها از اون داستانـه.
‫و هزینه‌ی یه‌شب هم ۳۳۵ دلاره.
‫هنوز پرداخت نکردین
‫ولی اومدین داخل.
‫خیلی لطف کردین
‫که اجازه دادین اینجا پارک کنیم.
‫ولی پارکینگی که قرار بود بهش برسیم
‫دوش حموم هم داشت
‫و ما هم آب کافی همراهمون نیست.
‫می‌خواستیم ببینیم می‌شه...
‫نه‌خیر. این هفته نمی‌شه.
‫بهتون قول می‌دیم که دوش‌ها رو
‫تمیز بهتون تحویل بدیم.
‫چرا کثیف بشن که دوباره بخوان...
‫مگه این‌که بابتش
‫هزینه پرداخت کنین.
‫باشه.
‫دوش‌هامون گرونـه دیگه.
‫کل آب‌گرم رو استفاده نکنین.
‫اتاق ۴.
‫از مهمون‌ها هم دوری کنین.
‫عجب.
‫«اگر می‌پنداری دنیا ‫به بیراهه کشیده شده
‫علت آن در درون توست.»
‫این رو به شما دوتا گفته.
‫لامصب گرمـه.
‫خب پس...
‫روبی، خوش‌گذرونی بسـه.
‫دَر رو باز کن. ‫سرم داره گیج می‌ره.
‫روبی!
‫جدی می‌گم! ‫حالم بَده!
‫بیا...
‫این گرما برای مغز ضرر داره.
‫روبی!
‫باشه. ببین.
‫رفتارم رو درست می‌کنم.
‫توی اینترنت هم از اینجا تعریف می‌کنم.
‫این دَر بی‌صاحاب رو باز کن!
‫دَر رو باز کن! ‫با توام!
‫روبی!
‫می‌گم باز کن!
‫این دَر کیری رو باز کن، روبی!
‫بازش کن!
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫فکر می‌کنیم با این نماد آشنایـیم، ‫ولی اشتباه می‌کنیم.
‫بهش می‌گیم «پِنتاگرام»
‫ولی در اصل یه ستاره‌ی پنج‌پره.
‫این نماد رو به شیطان ‫و سحروجادو ربط می‌دیم
‫درحالی‌که کاربرد اصلی‌ش
‫محافظت از فرد در برابر ارواح شیطانی
‫و جذب ارواح خوبـه.
‫درست مثل روح خواهر معصوم‌مون
‫کِیتلین ریجلی
‫که سعی می‌کنیم ‫باهاش ارتباط برقرار کنیم
‫تا جواب این سؤال رو پیدا کنیم
‫که اون شیطان انسان‌نما کی بود
‫که کِیتلین و هفت نفر دیگه رو
‫۳۰ سال پیش کُشت؟
‫ازت دعوت می‌کنم
‫تا کمکم کنی.
‫کِیتلین.
‫کِیتلین ریجلی، از تو دعوت می‌کنیم
‫که از اون دنیا پیش ما بیای.
‫بگو کی تو رو به قتل رسوند.
‫کِیتلین، به این دنیا قدم بذار.
‫یکی‌مون کمـه.
‫هِمینگوِی.
‫بدون اون راحت‌تریـم.
‫نه. همه باید اینجا باشن.
‫اگه این دایره کامل نشه
‫ممکنـه روح کِیتلین سردرگم بشه.
‫آقای جوگیر رو دیدم ‫که داشت می‌رفت سونا.
‫هِمینگوِی، امیدوارم آدم شده باشی.
‫هِمینگوِی، اونجایـی؟
‫- چی شده؟ ‫- هِمینگوِی!
‫روبی؟
‫- چی شده؟ ‫- دوستان؟
‫با شمام!
‫چی شده، روبی؟
‫- چرا داد می‌زنی؟ ‫- هِمینگوِی اونجاست.
‫صداش می‌زنم، ولی جواب نمی‌ده.
‫- چرا قفل شده؟ ‫- کی قفلش کرده؟
‫باید این رو بشکنیم.
‫دارمت.
‫باز شو، لامصب!
‫- وای! ‫- اوه!
‫- خدایا! ‫- خدایا!
‫ای وای.
‫این تصادفی نبود. ‫گذاشتنش اونجا که پخته بشه.
‫از کجا معلوم کار کسی بوده، رفیق؟
‫مگه کوری؟ نمی‌بینی؟
‫یعنی طرف دستش رو ‫از چوب ۲۰سانتی رد کرده
‫و بعدش... ‫دَر رو خودش قفل زده؟
‫شاید قفل آویزون بوده
‫- و وقتی دَر رو بسته... ‫- ما توی سونا
‫- قفل کتابی نداریم. ‫- آخه نیاز نداریم.
‫نکنه این هم یکی از شوخی‌هاتونـه
‫که زیادی جدی شده؟ ‫مثل ماجرای پِیج؟
‫- گوشی‌هاتون رو ببینم. ‫- چطور؟
‫می‌خوام ببینم داشتین ‫هِمینگوِی رو می‌ترسوندین
‫که لایک بیشتری بگیرین یا نه.
‫- ما همچین کاری نمی‌کنیم. ‫- از کجا معلوم؟
‫ما قاتل نیستم.
‫چرا کاسبی‌مون رو نابود کنیم؟
‫اگه زیاده‌روی کنین، نابود می‌شه.
‫چطوری می‌خوای باور کنیم
‫که یه روان‌پریشِ مریض...
‫باهاش این‌طوری حرف نزن!
‫چیزی توی گوشی نیست.
‫- ولی وای‌فای هم نداریم. ‫- چی؟
‫- یعنی چی؟ ‫- راست می‌گه.
‫- بخشکی شانس. ‫- من هم آنتن ندارم.
‫ای وای، ماهواره غیرفعال شده.
‫سعی می‌کنم مودم رو دوباره تنظیم کنم.
‫قبلاً هم توی همچین موقعیتی بودم.
‫ببین... به تو اعتماد ندارم.
‫به تو یکی که عمراً اعتماد ندارم.
‫دوستان، می‌دونم ما غریبه‌ایـم
‫ولی پیشنهاد می‌کنم ‫به‌جای تهمت‌زدن به هم
‫فوراً پلیس خبر کنین.
‫مگه شما بلدین ماهواره
‫یا خط تلفن راه بندازین؟
‫نه. اصلاً چرا پرسیدم؟
‫جاده‌ها بسته‌ان
‫پس کسی نمی‌آد کمکمون.
‫همه بیاین توی ماشین ما.
‫بعدش می‌ریم یه‌جای امن.
‫آهسته باید بریم، ولی...
‫خدایا!
‫یعنی چی؟
‫هنوز هم فکر می‌کنی تصادفیـه؟
‫شاید باشه.
‫«دعایی به زبان لاتین خونده می‌شه.»
‫نه. نه!
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫دوباره داره اتفاق می‌افته.
‫به نظرت همون قاتل قدیمی برگشته؟
‫یکی از اون‌ها آشپزه رو کُشته.
‫شاید یه قاتل مُقلد داریم.
‫بیا اینجا!
‫یکی از شماها قاتلـه.
‫من دیوونه نیستم.
‫چاقو رو بنداز!
‫دَر رو باز کن!
‫ای شیطان بزرگ.
‫شروع می‌کنیم.
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]