‫آنچه در "مرد آینده" گذشت...
‫توی شیفتـت یه نفر دیگه هم ‫فرار کرده سینت جکلوپ ؟
‫بس کن دیگه مدرز.
‫میدونی که اگه برنامه ‫رو کنسل کنن،
‫شبکه منو استنلی رو ازت جدا میکنه.
‫چنین اتفاقی نمیفته.
‫اینجا پناهگاه نیست
اما میدونم نیمه‌شبِ امشب اتفاقی میفته
که ‫ما رو به اونجا میبره.
‫فکر کنم جهان داره به فنا میره.
‫ما داریم تداخل زمانی، زوال گذرا رو ‫مشاهده می‌کنیم.
‫آینده و گذشته به طور همزمان ‫وجود دارن.
‫مثل یه سیاه‌چاله برای زمان میمونه.
‫در آخر، انقدری بزرگ میشه
‫که تمومِ خط سیرهای ‫زمانی رو به داخل خودش میکشه.
‫تیم اولیه توی فضازمان یه ‫حفره‌ای رو ایجاد کرد.
‫این شکاف، سفر در زمان رو ممکن میکنه
‫اما استفاده‌ی مکرر ازش ‫آخرالزمان رو حتمی‌الوقوع میکنه.
‫
‫تو اومدی.
‫میدونستم میای.
‫میسوزه.
‫ریه‌ام آتیش گرفته.
‫هواش سمی‌ـه.
‫کجاییم ؟ اینجا... گذشته‌ست ؟
‫آینده‌ست ؟
‫اصلا زمین هستیم ؟
‫
‫من با مرلین مونرو سکس داشتم ؟
‫و عیسی مسیح!
‫چرا نمیتونید وزن لامصب رو حفظ کنید ؟
‫من خیلی تنهام.
‫
‫آدمایی به ضعیفیِ تو
‫به مراقبت نیاز دارن خب، ‫نه تحقیر.
‫لعنتی.
‫من یه بی‌عرضه بودم.
‫
‫تعادل در درونِ ماست. ‫تعادل در درونِ ماست.
‫- تعادل در درونِ ماست. ‫- باید بریم!
‫بریم ؟ کجا ؟ چطوری ؟
‫صبر کن، مکعب‌هامون.
‫میتونیم مکعب‌هارو کنار هم بذاریم ‫بعدش سوزان میاد.
‫کمکـمون میکنه خب ؟ ‫مکعب‌هاتون رو...
‫هی ببند دهنت رو، تو رئیس من نیستی.
‫وقتیـکه توی ضعیفتـرین حالت ممکنـم ‫بودم ازم سوءاستفاده کردی.
‫کاری کردی که حس حقارت کنم!
‫تو همیشه اینکار رو باهام میکنی!
‫خب، کار درستی نیست!
‫به ایالت آیووا برمیگردیم.
‫- چرا ؟ چطوری ؟ ‫- برای نجات جهان.
‫از کی تا حالا تو به اینجور ‫چیزها اهمیت میدی ؟
‫نمیدونم، دنیا دنیا وقت گذروندن
‫توی یه ناکجاآباد هستی ‫آدم رو عوض میکنه!
‫چی ؟
‫آدم‌های ضعیف سزاوار ‫محافظت ما هستن.
‫نه! من میخوام به خونه برگردم!
‫من... میخوام... خونواده‌ام رو ببینم!
‫میخوام فراموش کنم!
‫دیگه پایه‌ی این ناجی بازی‌ها نیستم!
‫لعنتی، این همون چیزیِ
‫که وقتی با مسیح به هم میزدم ‫بهش گفتم.
‫سوزش کشنده!
‫رفتنت پیش مامانی و بابایی ‫میتونه منتظر بمونه.
‫هردو رو میتونیم انجام بدیم.
‫با مکعب‌ها سوزان رو احضار میکنیم.
‫انتظار پناهگاه رو داره.
‫به ایالت آیوآ میبریمش، ‫مسیر رو بهش نشون میدیم.
‫جاش تو از اونجا با عمل کردن
‫به قرارمون به خونه‌ات برگرد.
‫گرگی تو بمون و ‫رسالت جدیدت با عنوان خدمت‌گزاری
‫به مردم نه فقط خودمون رو به پایان برسون.
‫تنها اگه خودمون اجازه بدیم ‫مسیرهامون میتونه از یکسو باشه.
‫باشه.
‫آماده ؟ سه، دو، یک!
‫خیله‌خب، تا ده دقیقه دیگه ‫یه شهاب سنگ دیگه میاد،
‫پس سریعتـر تمومش کنید.
‫باید تیم رو روی حالت ‫انتظار برگردونم.
‫پناهگاه رو نشونـم بدید. ‫فکر میکنم که جایی مخفیـه ؟
‫شرمنده سوزان.
‫اینجا پناهگاه نیست اما ‫ما میبریمت اونجا.
‫- آتیش. ‫- لعنتی.
‫احتما بهتره که سریع بریم.
‫آره.
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور »
‫اینجا پناهگاهـه.
‫نه اینجا دانشگاه ایالتی آیوواست
‫محل استقرار چرخندها، ‫دروازه‌ی پناهگاه.
‫درضمن، پایان جهان هم هست
‫جهان داره روی خودش خراب میشه.
‫این چه صدای بدیـه ؟
‫جدیدـه.
‫میشه یکی بهم بگه که اینجا چه خبره ؟
‫تداخل خط سیرهای زمان، ‫هستی‌های دیگه
‫دارن سریعتر و سریعتر و سریعتر ‫به ما برخورد میکنن
‫تا وقتیکه همشون به یه هستی تبدیل بشن ‫و اون یدونه هم قراره
‫به درون یه حفره گنده‌ی ‫ کوفتی زمان کشیده بشه.
‫داری میگی که مکش‌بزرگ حقیقت داره ؟
‫والا، و با توجه به شرایط بیرونی
‫همین الان داره اتفاق میفته.
‫- کصشعره. ‫- نه نیست.
‫اگه حرفـش درست باشه، بعدش...
‫آره اما از کجا بدونیـم ؟
‫من که فقط توی یه اتاقی نشستم
‫ دارم به یه مشت مزخرف ‫روی تخته سیاه نگاه میکنم
‫که همـش ساختگیـه.
‫ما دانشمند نیستیم. ‫ما میزبان برنامه مسابقه‌ایم.
‫"جایزهٔ امی برنامه‌های روز" اسمش ‫رو گذاشته "مجری".
‫باشه. تو یه آشپزِ
‫ چرخ سازی هستی که همیشه با ‫بمب همه‌چیز رو میفرستی هوا.
‫بذار از رهبرِ شجاعـمون بپرسیم.
‫- محشرـه. ‫- آره، دیدید ؟
‫تو باغ نیست اصلا،
‫و منم دوبار شیمی دبیرستان رو افتادم.
‫شما فکر میکنید یه مشت ‫قهرمان کور و کچل
‫میتونن توی یه جلسه ‫فشرده‌ی 20 دقیقه‌ای اسرار جهان
‫رو رمزگشایی کنن ؟
‫- با چنین رفتاری نه. ‫- دوباره داریم اینکار رو میکنیم.
‫سعی داریم که همه چیز ‫رو بهتر کنیم
‫و فقط هم تهش گند میزنیم به همه چیز.
‫این دفعه فرق میکنه.
‫با این دستگاه من میتونم به ‫هر خط سیر زمانی
‫دسترسی پیدا کنم، ‫اما بهم نشون داده که
‫نزدیک اینجا یک زمان و مکانی ‫وجود داره که تکـه.
‫- خب ؟ ‫- خب جهان‌های لایتناهی
‫با خط سیر زمان‌های لایتناهی،
‫اصلا میدونی که چند زمان به طور ‫بی‌مانندی توی فضا وجود داره ؟
‫مشخصا میدونی که ما جواب ‫سوالت رو نمیدونیم.
‫من به زور مفهوم خود سوال رو متوجه میشم.
‫- شصت تا، یک تریلیون. ‫- هیچی.
‫آخرین نابهنجاری.
‫پس دروازه‌ای که امشب باز بشه ‫آخرین دروازه خواهد بود.
‫و بیگ‌تایمی که قراره امشب ‫اون دکمه رو فشارش بده
‫تنها بیگ‌تایم ماست.
‫اگه جلوش رو بگیریم، ‫میتونیم جلوی شکاف فضازمانی که
‫قرار بود اتفاق بیفته رو بگیریم ‫و جهان رو نجات بدیم.
‫و سفر در زمان رو برای ‫همیشه از بین ببریم.
‫چی ؟
‫نه لطفا دیگه دایره نکش. ‫مرض شده براتون.
‫این همون شکافیِ که ‫سفر در زمان رو امکان پذیر کرده.
‫- این خط سیر. ‫- بعله.
‫فقط میخوام یه دایره دیگه اضافه کنم.
‫- آره، آره، آره. ‫- یه دایره جدید دیگه اضافه...
‫گرگی، خواهش میکنم، من... ‫بسه، بسه.
‫قرارمون این نبود. ‫قرارمون این بود که
‫ما پناهگاه رو برات پیدا میکنیم ‫و تو آزادیـمون رو بهمون برمیگردونی.
‫خب من پایه‌ام.
‫جهان که نمیتونه خودش رو نجات بده.
‫ببری ؟
‫مسیر من نامشخصـه، ‫وقتی که پدیدار بشه متوجه میشم.
‫پرتردیدترین بله‌ای اگه ‫شنیده باشم همین بود.
‫فوترمن من شغلـم رو ‫در بخش سرگرمی دولت
‫دوست داشتم، ‫اما شبکه برای بیرون کشیدن
‫لذت از هر نوع کوششی ‫یه راهی پیدا میکنه
‫مثل شکار انسان‌ها برای ورزش،
‫که خیلی هم باحاله،
‫اما اگه سفر در زمان رو تعطیل کنیم ‫من آزاد میشم.
‫درسته که توی سال 1999 گیر میفتم ‫اما با کسایی گیر میفتم
‫که واقعا برام اهمیت دارن.
‫این خونواده‌ی منه و کاملا ‫هم در عصر خودم چیز نرمالیـه.
‫خب من خونواده‌ام رو توی ‫مکعب‌های کوچیک
‫توی جیبـم نگه نمیدارم ‫و شما هم کاملا مشخصه که
‫نیازی به کمک من برای متوقف کردن ‫یه یارویی توی خوابگاهش
‫که حالا داره چه غلطی میکنه ندارید
‫پس لطفا فقط منو برگردونید خونه.
‫باشه.
‫این تی‌تی‌دی جوری برنامه‌ریزی شده
‫که تو رو دقیقا به قبل از شکست ‫جنگ‌های بیونیک برگردونه.
‫اگه توی سفر در زمانـت ‫اینو بذاری سرت،
‫هیچ خاطره‌ای از اتفاقاتی
‫که افتاد نخواهی داشت.
‫اگه میخوای ازش استفاده کنی،
‫قبل از نیمه شب استفاده کن
‫چون اونموقع ما شکاف رو میبندیم
‫و یکبار برای همیشه ‫به سفر در زمان خاتمه میدیم.
‫بیخیال جاش، یه سفینه‌ی ‫دراز وایکینگی
‫الان اون بیرون لنگر انداخته.
‫واقعا میخوای بذاری و بری ؟
‫احتمالا تله‌های بزرگترین
‫ماجراجویی که تابحال داشتیم ‫رو خواهد داشت.
‫من دیگه از ماجراجویی خسته شدم.
‫من فقط آماده‌ی بازگشت به خونه‌ام.
‫باشه.
‫پس بهتره که بری.
‫
‫این مدلـت خداحافظی هم میکنه یا...
‫پایان و آغازها
‫فقط بنای یک ذهنِ محبوسـه.
‫من رفتم.
‫خیله‌خب، نقشه کاملا واضحـه.
‫یه نابغه‌ی کامپیوتر دیوونه‌ای هست
‫که توی خوابگاهـش مخفیانه داره نقشه‌ی
‫ایجاد شکاف جدیدی رو توی جهان ‫برای امشب اجرا میکنه.
‫ما 20 دقیقه وقت داریم و ‫سه نفریم.
‫و میدونیم که دقیقا کجا ‫پیداش کنیم
‫و با توجه به تجربیاتـم، نابغه‌های ‫کامپیوتر مثل لاکپشت سریع عمل میکنن.
‫چطور امکان داره که شکست بخوریم ؟
‫خیله‌خب، یه راهش رو دارم میبینم.
‫مدرز.
‫من معطلـشون میکنم. شما برید.
‫جلوی بیگ‌تایم رو بگیرید.
‫دارم هال خونه‌ام رو تغییر ‫دکور میدم. برید!
‫
‫من رفتم ؟
‫چه خداحافظیِ مزخرفی.
‫وقت دارم.
‫بچه‌ها زود باشید، ‫گمـشون میکنیم.
‫اوناها، اوناهاشن.
‫جوری رفتار کن که انگار قبلا
‫بی‌وجدان‌های زمان میان ‫بعدی رو تعقیب کردی.
‫آره توی تاریکی بمون داداچ.
‫باشه ببخشید.
‫چه عجیب.
‫خوابگاه.
لعنتی، ‫روبات کشتارِ شکست ناپذیر.
‫از اون یارو متنفرم.
‫باید باهاش روبه‌رو بشم.
‫این مسیر منه.
‫باشه، باشه ببین،
‫میدونم که توی پناهگاه درگیر ‫یه سری چیزها شدی.
‫همه ما شدیم، اما اینکار یه ‫ماموریت خودکشیـه حتمیـه.
‫مگه همه‌شون ماموریت خودکشی نبودن ؟
‫خب ما بهشون میگیم ماموریت خودکشی،
‫چون باحاله اما ما...
‫راستشو بخوای، بیشترشون ‫ماموریت قتل بودن.
‫این، این خودکشیـه.
‫شاید. خب میدونم که ‫نمیتونم شکستش بدم،
‫اما میتونم مطمئن بشم که مارو ‫شکست نمیده.
‫برو.
‫دگرگونی خودت رو از خودخواهی به ‫فداکاری تکمیل کن.
‫میخوام که بدونی
‫مهم نیست که چی میشه
‫تو همیشه خواهرناتنی خیلی جذاب
‫سابقـم میمونی.
‫منم احساسات پیچیده‌ای رو ‫به تو دارم.
‫سوزان.
‫فقط تو میتونی که تابلو مخفی بشی.
‫"ماتریکس"، خیله‌خب، ‫کیانو ریوز، کری-ان ماس،
‫میخوام بگم که محشره.
‫ما شاهدین رو شناسایی کردیم. ‫منتظر دستور شماییم.
‫- نابودشون کن. ‫- تفهیم شد.
‫اینا ولگردهای زمان نیستن، ‫اینا شاگرد درسخونا هستن.
‫- باحال نیست. ‫- داری بهم میگی
‫یه نگاه به این کودن‌ها بنداز.
‫تم "هزارسال جدید" داریم،
تمـش رو بکن "دخترها"، اونوقت ‫شاید سروکله یکی پیدا بشه.
‫درست میگم ؟
‫درسته ؟ درسته ؟ درسته ؟ درسته ؟
‫رستگاری، اسم تو گرگیـه.
‫وقت دارم.
‫
‫لعنتی، درد داره.
‫
میخوام تحویلت بدم ‫سینت جکلوپ،
‫و با جایگاهی که پیدا کنم،
‫الان داری به رئیس جمهور بعدیِ ‫شبکه نگاه میکنی.
‫تو فقط یه مامور دولتی که تنها ‫مهارتی که داره
‫جاه طلبیِ کورکورانه‌ست،
‫هیچ رفتاریـش به رئیس جمهور ‫شبکه نمیخوره.
‫شاید مثل تو استعداد ‫تئاتر نداشته باشم
‫اما یه چیزایی از سرگرمی ‫سردر میارم.
‫قرار نیست برنامه‌ات رو بدون یک
‫پایان مناسبی کنسل کنم.
‫یه مجموعه پایانی با درخشش میزبان
"دای‌کتلان"
‫به عنوان شرکت‌کننده نهایی ‫خواهیم داشت.
‫لعنتی، چه ایده خوبی.
‫فکر کردی خیلی باهوشی،
‫که مخچه خودت رو هک کنی، ‫و آدرس دی‌ان‌ای‌ـت رو خاموش کنی.
‫چطوری میخوام بفهمم که ‫کجا میتونی رفته باشی ؟
‫متاسفانه...
‫شبکه کلی روش برای ‫ردیابیِ
‫دارایی خودش داره.
‫خدا لعنتت کنه، ‫گاندی الان وقت
‫تعمق کردن نیست! ‫بجنبید رفقا.
‫بهترین دوستم اسامه بن لادن ‫میگه که بهشت منتظره.
‫پناهگاه اینوره، بیاید بریم.
‫لعنتی.
‫
‫شمارو نمیدونم.
‫اما آماده‌ام که بی‌نیاز عالم بشم.
‫بجنبید. بجنبید. بجنبید.
‫پناهگاه منتظره.
‫میدونی، یه ماشین کشتاری مثل تو،
‫بهش نمیاد زیادی شیرینی ‫دوست داشته باشه.
‫رد پا همینجا تموم میشه
‫اما برای تو، دوست من ‫تازه آغازه مسیرـه.
‫
‫معرکه‌ست.
‫بشکه پاچید، توهم میپاچی.
‫پرتاب بشکه!
‫میخوای به درسخونای من شلیک کنی ؟
‫
‫درسخونای من ؟
‫میگن که سدیم اینا تورو میکشه.
‫گمونم اسم من سدیمـه.
‫
‫شریط میبندم داری میگی که ای کاش ‫سطح میدانیـش رو پایین آورده بودم.
‫ببین، فقط حافظه‌اش رو پاک کن ‫و دوباره برنامه ریزیش کن.
‫برای تعمیرات موتورهای کوچیک ازش استفاده کن.
‫اما نکشش.
‫ایشون ؟ منظورت این بود ؟ ‫و میتونی غزل خدافظیت رو بخونی.
‫نه!
‫
‫این نیست.
‫اسمش استنلیـه.
‫و دختر منه حرومزاده.
‫
‫تو برای کشتن تعیین شدی.
‫کارت همینـه.
‫خود واقعیت اینه، اما یه جایی
‫یه جایی از برنامه ریزیت
‫یه کد کنجکاوی هست ‫براش سوال پیش اومده که،
‫"واقعا من فقط همینـم ؟"
‫تو داری زندگیت رو توی
‫اسپارتا به خاطر میاری،
‫زندگی که کاملا برای خودت بود
‫زندگی قبل از جنگ
‫به همین حست تکیه کن.
‫آرامش...
‫آرامش عظیمیِ
‫اما قفس هم هست.
‫
‫خیله‌خب استنلی...
‫دیگه رسما مُرده.
‫دیگه داری زیادی میکشیش عزیزدلم.
‫درواقع میدونی چیه ؟ ‫اشتباه منه.
‫من روی حالت فراتر از قتل عادی گذاشتمت.
‫اینم از این.
‫بابایی تو نجاتـم دادی.
‫نه عزیزدلم تو منو نجات دادی.
‫
‫ممنون که نجاتـمون دادی.
‫نه، نه، از شما ممنونم.
‫من تلاشتـون رو میفهمم.
‫من درد دوست داشته نشدن رو میشناسم.
‫اما میدونم که الان مسیرِ من ‫به سمتِ کمک به دیگرانـه.
‫خب، به کی خبر بدیم ؟ ‫(چی صدات کنیم)
‫
‫من نیازی به شناسایی ندارم.
‫من هیچکس‌ام.
‫نه، منظورم اینه که به آمبولانس زنگ بزنیم
‫یا میخوای یه تاکسی برای ‫بیمارستان بگیریم برات ؟
‫خدای من، عجله کن. ‫نه، تو نه، خدایا!
‫میدونم با اون وضعیت دارید ‫تموم تلاشتون رو میکنید.
‫بهونه تو چیه رابرت کلمنته ؟
‫چه عوضی.
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫باید به...
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫
‫دقیقا داری چیکار میکنی رفیق ؟
‫باید به کل شبکه‌ی خوابگاه وصل ‫میشدم تا همه فیلم‌هارو بگیرم
‫و اینطوری میتونستم کسی باشم ‫که همه‌ی فیلم‌هارو داره.
‫از کجا میخواستم بفهمم که ‫یکی از اینا ویروسی شده ؟
‫درهای کشویی کوفتی.
‫بعضی وقتا فکر میکنم که ‫زندگیـم چطوری میشد
‫اگه اون فیلمارو دانلود نمیکردم.
‫وایسا، پس همه این کارارو داری میکنی
‫فقط برای اینکه یه ویروس بسازی
‫تا گند قبلیت رو بپوشونی ؟
‫آره اما هنوز خبردار نشدن که ‫چنین کاری باهاشون کردم
‫و میتونم همش رو به گردن ‫مشکل نرم افزاری بندازم.
‫وقت دارم. ترم قبل جهنمی ‫بوده برام، هیچ دوستی نداشتم.
‫همه صدام میکنن بیگ‌تایم ‫فقط بخاطر اینکه یه بار بهشون گفتم
‫من کاپیتان تیم جی‌وی تثربالـم.
‫- هووف بیگ تایم. ‫- میدونم و اینم قبل از این بود
‫که کامپیوتر بقیه رو بترکونم.
‫اگه از این موضوع خبردار بشن،
‫ترم بعد خیلی بدتر میشه.
‫میدونی، واقعا حست رو درمورد اینه میخوای فقط
‫یه دکمه رو بزنی و همه چیز رو ‫ به عقب برگردونی میفهمم.
‫وقت داریم.
‫نقشه خوبیه.
‫جواب میده.
‫کجا هستن ؟
‫بجنب، بجنب.
‫من میتونم حلش کنم.
‫میتونم درستش کنم. میتونم درستش کنم. ‫میتونم درستش کنم.
‫میدونی چند دفعه دقیقا
‫همین کلمات رو من خودم ‫به زبون آوردم ؟
‫اما تو نمیتونی درستش کنی.
‫کاریِ که شده.
‫الان تنها کاری که از دستت برمیاد...
‫اینه که این عواقب رو با یکمی
‫شجاعت و یکمی هم متانت ‫مدیریت کنی.
‫تو متوجه نیستی. ‫آخرالزمانه.
‫میدونم که تو چنین حسی ‫به این موضوع داری،
‫اما اینطور نیست.
‫دنیا حس شوخ طبعیِ ‫خیلی مریضی داره
‫و با واکنشاتی که نسبت ‫به تلاش تو برای حل کردن این موضوعات
‫نشون میده غافلگیرت میکنه.
‫از یه جای خیلی خیلی
‫عجیب با یه حس‌وحال ‫متفاوت سردرمیاری
‫و این تثربال هم توی ‫مسیر به پستت میخوره.
‫- چی ؟ ‫- منظورم اینه که،
‫تو نمیتونی اشتباهاتت ‫رو لاپوشونی کنی خب ؟
‫میتونی اشتباه کنی. ‫میتونی ازشون درس بگیری.
‫میتونی جزوی از ‫خودت بدونیـشون.
‫اینطوری میتونی ‫شخصیتـت رو بسازی.
‫بذار این لحظه داستان اصلی ‫شخصیتـت باشه.
‫با خودِ قدیمیـت خداحافظی کن.
‫با قدیمیا خداحافظی کن.
‫بزرگ شو. ازش رد شو.
‫
‫ما نمیتونیم برگردیم.
‫آماده‌ای ؟
‫نه، نه.
‫اگه اینجاییم پس وقتمونـم تموم شده.
‫شش، پنج،
‫چهار، سه، دو، یک.
‫نابهنجاری‌ها تموم شدن.
‫مثل آرامش قبل از طوفانی کوفتیِ.
‫باهم میمیریم
‫مرگی زیبا.
‫سلام.
‫یه ساعت جیبی بلااستفاده برای تو آوردم
‫و یه هدبند سوغاتی هم برای تو.
‫ما هیچوقت...
‫هیچوقت خداحافظی خوبی نداشتیم.
‫پس چرا الان شروع نکنیم ؟
‫- تو جلوش رو گرفتی. ‫- حق با تو بود ببری.
‫تنها اگه خودمون اجازه بدیم ‫مسیرهامون به یکسو میرن.
‫درضمن گمونم دیگه وقتش بود
‫که یه جورایی از خونه‌ی ‫مامان بابام کوچ کنم.
‫
‫خب، همشون اینجان.
‫این گل پسرارو اگه بذاری روی یخ ‫میتونی واسه خودت یه
‫کسب‌وکار قاچاق اعضای بدن مشتی بزنی.
‫قبلا منو کیفر یکی رو توی ‫ارمنستان میشناختیم.
‫همه اینارو ازت میخرید.
‫گمونم همه‌ی چیزایی که منو ‫به سال 3491 متصل کنه
‫رو میخوام نابود کنم ‫اما ممنون.
‫خب شایدم نه همه‌ی مدارک.
‫بچه‌ها، راستش،
‫اینا همون قاتل‌هایی هستن ‫که درموردشون بهتون گفته بودم.
‫کلی اطلاعات درمورد ‫شما سه نفر دارم.
‫میدونید، از ته دل
‫سوزان همیشه تشویقـتون میکرده.
‫بهشون نگو.
‫بگذریم، کی آماده‌ی سفرـه ؟
‫ما 254.8 مایل با تجربه
‫سرمایه داری آمریکا، "بازار بزرگ آمریکا" فاصله
‫ داریم.
‫من پیشنهاد میدم که با ‫شور و نشاط برنامه سفر رو شروع کنیم..
‫چطور میشه این بچه رو دوست نداشت ؟ ‫غیرممکنـه.
‫خلاصه وسیله نقلیه به ‫سمت جلو حرکت کن.
‫جهت‌یابی رو فعال کن.
‫الو وسیله نقلیه ؟
‫سلام وسیله نقلیه، من ‫صاحب جدید شمام.
‫و مایلم که عازم بشیم.
‫بنظرت مشکلی براشون پیش نمیاد ؟
‫- جواب بده وسیله. ‫- آره.
‫وسیله ؟
‫خب رفقا توی سال 2000 گیر افتادیم.
‫آغاز هزارسالی جدید.
‫باید بگم که فکرشم نمیکردم
‫که اینطوری بشه.
‫عجب حالی داد نه ؟
‫آره.
‫میدونی، 10,000 سالی ‫گذشت تا یاد بگیرم
‫چطوری تلفظش کنم ‫اما بالاخره یاد گرفتم.
‫فاترمنـه در اصل نه "فوترمن".
‫الان میدونم دیگه.
‫خیلی خوبه.
‫و از اینکه میشناسمت خوشحالم.
‫منم همینطور.
‫گرگی، دوست داری چیزی ‫اضافه کنی ؟
‫به همه دستاوردهات افتخار میکنم.
‫ممنون.
‫- با آلتم. ‫- باشه.
‫هی یه سوال،
‫چطور تونستید از توی فاضلاب ‫به طور انبوه
‫بازی کامپیوتری درست کنید ‫که سفر در زمان
‫رو ممکن میسازه ؟
‫خب جاش، جواب سوالت...
‫خیلی ساده‌ست، ببین...
‫
‫تو منو نمیشناسی.
‫من از آیندم.
‫و یه خط سیر زمانیِ دیگه. ‫ما دوستای صمیمی بودیم.
‫دستاوردهای خیلی شگفت‌انگیری ‫رو بدست آوردیم.
‫تو لیاقت بهتر از اینجارو داری
‫اما من اومدم که از اینجا و ‫این وضعیت نجاتت بدم.
‫باشه.
‫کیف همراتـه ؟
‫نوچ.
‫تا اینجا اینطوری اومدی ؟
‫آره.
‫جون بابا.
‫بهمون گفتن که ما فقط یکبار ‫میتونیم زندگی کنیم
‫اما واقعا حقیقت نداره
‫و به همین دلیل مسکن کوری ولف‌هارت ‫ برای درسخونای ویوارد
‫تلاش خیریه‌ست. ‫شخصا خیلی برای کیو3 هیجان‌زده‌ام.
‫ما رشد و تغییر میکنیم و تکامل می‌یابیم
‫گاهی اوقات جوری که حتی ‫خودمون رو غافلگیر میکنیم.
‫اوضاع چقدر بده ؟
‫مردم توی خیابون دارن "اسکویگلر" ‫صداش میکنن.
‫هرچند دلیلـش رو نمیدونم.
‫دارم میام سراغت اسکویگلر.
‫ما میتونیم نسخه جدید و بهتری ‫از خودمون بسازیم.
‫ با روی گشاده به سمت تمامی ‫احتمالات و عجایب بریم...
‫قدرتی که هیچوقت نداشتیم رو پیدا کنیم...
‫صلح قبل از همه‌ی هرج و مرج‌ها بوده...
‫فقط باید وقتیکه وقتش شده
‫از اتاقت بزنی بیرون
‫و شایدم بیخیال یه سری چیزهایی بشی
‫که خودتم فکر نمیکردی بدون ‫اونا بتونی زندگی کنی.
‫- خیلی بالا تابـش میدیم ؟ ‫- به اندازه کافی بالا نیست.
‫خب با چنین مکالمات مبهمی
‫از کجا بدونیم که تهش گند بالا نمیاریم ؟
‫هی باز دوباره سروکله این عجیب‌وغریب ‫پیدا شد.
‫
‫مشکلت چیه مردک ؟
‫هی گمشو دیوث.
‫آره راهت رو ادامه بده.
‫ما همیشه کنارت میمونیم جاشی.
‫همیشه.
‫- درسته. ‫- آره.
‫شناخت خود یکمی زمانبـره...
‫
‫برای بعضیا یکمی بیشتر زمان میبره،
‫اما دیر یا زود همه‌ی ما ‫به این شناخت میرسیم.
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]
‫- برگرفته از داستانی واقعی -
‫- با تشکر ویژه از جاشوآ فاترمن، ببری و گرگی برای ‫اینکه اجازه دادند زندگی‌ استثنائیـشون رو به نمایش بگذاریم -
‫- امیدواریم که باعث افتخارتون بوده باشیم -