« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور »
‫[دنیا جهنم است، و انسان‌ها ‫هم ارواحِ متأثرِ دردمند‌، و هم شیاطین آن هستند.]
‫[آرتور شوپنهاور]
‫هوف!
‫قسمت اول: ‫«اینک انسان»
‫[ شهر هال - انگلستان. ‫سال ۱۸۵۹ ]
‫رام.
‫فردا صبح همراه کشتی «والنتیر» ‫می‌ریم واسه صید.
‫کتباً ضمانت پرداختش رو می‌‌کنم.
‫به‌نظرت پشت گوشام مخملیه؟
‫خب پس سر چاقوی نفیس من ‫و چند جرئه از رامِ تو قمار کنیم.
‫شیر یا خط؟
‫چاقوی خوبیه. ‫این همه سال هنوز یه آخ نگفته!
‫شیر.
‫آره چاقوی خوبیه. ‫ممنون بابتش.
‫حالا گم‌شو از بارِ من برو بیرون.
‫بازم بنداز.
‫چکمه‌هات رو نمی‌خوام.
‫چاقوم دستته.
‫دیگه نمی‌تونی پا پس بکشی.
‫گفتم چکمه‌های مسخرهٔ ‫بوگندوت رو نمی‌خوام.
‫یه بار دیگه تکرارش می‌کنم. ‫الان دیگه نمی‌تونی پا پس بکشی.
‫هر غلطی بخوام می‌کنم.
‫منو ببین.
‫اگه لال‌مونی بگیری، ‫خودم یه نوشیدنی مهمونت می‌کنم.
‫دست گلت درد نکنه.
‫کل صبح رو داشتم تلبمه می‌زدم، ‫گلوم خشک شده بود از خستگی.
‫بدید من ببرم آقا.
‫ممنون. مراقب‌باش.‌ آروم.
‫گرفتمش.
‫- یالا پسرا. ‫- خیلی‌خب پس...
‫- بیارش پایین. ‫- اینجا غذاخوری خدمه‌ست.
‫حالا شد، آفرین.
‫ایشون آقای «مک‌کندریک» هستن.
‫و اینجام مال شماست.
‫صندوق رو می‌ذارم رو تخت‌تون.
‫خودم هم «جوزف هانا» هستم.
‫چیزی لازم داشتین صدام بزنید.
‫نگران نباشید، جای صندوق‌تون امنه.
‫و کاپیتان هم منتظرتون هستن.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بله؟ ‫- «سامنر» هستم.
‫بفرما داخل.
‫شنیده بودم ‫توی هند زخمی شدی.
‫بله. همون روز اول حمله ‫یه سرباز هندی با تفنگ فتیله‌ای بهم شلیک کرد.
‫قلمِ پام بیشترین آسیب رو دید،
‫ولی الان دیگه کاملاً خوب شده‌م. ‫بدون مشکل راه می‌رم.
‫خوش‌حالم که اینطوره.
‫بگو ببینم، مرگ «نیکلسن» رو دیدی؟
‫نه. ولی جنازه‌ش رو بعداً روی یال کوه دیدم.
‫عجب مرد خارق‌العاده‌ای بود این نیکلسن.
‫یه قهرمان بزرگ.
‫شنیده‌م که با یه حرکت شمشیرش
‫چنان یه شورشی رو نصف کرده ‫که انگار داره خیار پوست می‌کنه.
‫یه محافظ‌ شخصی پشتون داشت به اسم «خان»
‫یه آدم بزرگِ درشت‌هیکل.
‫شبا رو بیرون چادرش می‌خوابید که ‫ازش محافظت کنه.
‫شایعه شده بود که اون دوتا...
‫دلدادهٔ هم بودن.
‫از رو حسادت می‌گن.
‫ممنون.
‫اگه به‌خاطر افرادی مثل نیکلسن نبود
‫خیلی‌وقت پیش امپراطوری سقوط کرده بود،
‫و اونوقت جای ما کجا بود؟
‫یه بار فقط واسه اینکه یکی بهش ‫لبخند زده بود، اعدامش کرد.
‫حالا مردک بی‌نوا ‫اصلا خنده رو لباش هم نبود.
‫دیگه یه‌سری خط قرمز‌ها ‫باید مشخص بشه آقای سامنر.
‫دیگه مسلماً تو موافقی
‫که استانداردهای تمدن باید حفظ بشه؟
‫بعضی وقتا باید آتیش رو با آتیش خاموش کرد!
‫اونا زن و بچه‌ها رو کشتن، ‫بهشون تجاوز کردن
‫گلوی اون طفل‌‌معصوم‌ها رو می‌بریدن.
‫به نظرت همچین کارایی ‫یه انتقام درخور رو واجب نمی‌کنه؟
‫و حسابی هم انتقامشون رو گرفتن!
‫بله جناب. ‫مسلماً همینطوره.
‫خب بگو ببینم.
‫چرا از لشکر ۶۱ استعفا دادی ‫و هند رو ترک کردی؟
‫می‌دونم که به‌خاطر پات نبوده.
‫داشتن ۲ پای سالم واسه یه پزشک ‫حین جنگ ضروری نیست.
‫نه، به‌خاطر پا نبود.
‫خب پس به‌خاطر چی؟
‫خب هشت ماه پیش ‫عمو دونالدم فوت کرد
‫و گاوداریش توی شهرستان «میَو» به من رسید.
‫اون‌قدری ارزش داشت که ‫یه خونهٔ دنج و یه درمانگاه
‫توی یه جای آروم و البته مُرفه‌نشین بخرم.
‫توی اسکاربرگ، هیستنگ.
‫می‌دونی، از خونهٔ ساحلی خوشم میاد.
‫خب چرا یه مالک معروف ایرلندی مثل تو
‫به‌جای اینکه ‫همدم کسالت‌های بیوه‌های پیر باشی،
‫اینجا پیش من نشستی؟
‫به‌خاطر گیر و دارهای قانونیش.
‫پسرعموهای مرموزم ‫یهو مثل چندتا لاش‌خور
‫سر و کله‌شون پیدا شد ‫و یه جورایی خواستار دعوی متقابل شدن.
‫همیشه همین می‌شه.
‫گفته‌ن که یه سال طول می‌کشه ‫پرونده حل و فصل بشه،
‫و تا اون‌موقع نه کاری داری انجام بدم، ‫نه اینکه پولش رو دارم.
‫موقع برگشتن پیش وکلام توی دابلین، ‫داشتم از لیورپول رد می‌شدم
‫که به همین آقای «بکسترِ» خودتون ‫توی بارِ هتل آدلفی بر خوردم.
‫همین‌جوری حرف پیش اومد،
‫و وقتی فهمید قبلا پزشک نظامی بودم ‫و الان دنبال یه کار درست و حسابی می‌گردم،
‫دو دو تا چهار تا کرد ‫و دید مناسب کارم.
‫عجب آدم کاربلدیه این بکستر.
‫البته انتظار ندارم که صید نهنگ ‫ثروتمندم کنه،
‫ولی حداقل سرم گرم کاری می‌شه. ‫وقتی که ...
‫پرونده داره روال کاریش رو طی می‌کنه.
‫دیگه هر جوری شده یه کاری واسه‌ت می‌کنیم.
‫هرچند معجون‌هات اثر خاصی هم ندارن.
‫یه چیزی بگم بهتون بر نخوره کاپیتان...
‫ولی آخه معجون؟
‫دکترها تمایل دارن تابع علم باشن،
‫نه جادوگری و خرافات.
‫خب خودت متوجه می‌شی که علم
‫خیلی به کار افراد این کشتی نمیاد.
‫در هر صورت، ‫باید جعبهٔ داروها رو یه نگاهی بندازم.
‫ممکنه یکی دو مورد رو ‫لازم باشه به لیست اضافه،
‫جایگزین یا مجدداً تأمین کنم.
‫یه صندوق داخل اتاقت،
‫و یه داروخونه توی خیابون کلیفورد هست.
‫هر چیزی که لازمه رو از اونجا تهیه کن
‫و بگو رسیدش رو بفرستن ‫واسه بکستر که پرداخت کنه.
‫فکر کنم خیلی به مذاق آقای بکستر خوش نیاد.
‫گور بابای بکستر.
‫به لهجه‌ت نمی‌‌خوره ایرلندی باشی.
‫خب بیشتر عمرم رو اینجا زندگی کردم.
‫بیشتر انگلیسی محسوب می‌شم.
‫که اینطور؟
‫بله کاپیتان.
‫می‌دونی چرا مردم به ما می‌‌گن صیاد نهنگ؟
‫می‌گن ما...
‫از تمدن و شهر نشینی فراری هستیم.
‫خب به نظر من که خیلی هم خوبه.
‫البته. ولی بهتره یادت باشه
‫که یه‌جایی مجبور می‌شی دوباره ‫وارد جامعهٔ‌ متمدن بشی.
‫به عرشهٔ ما خوش اومدید آقای سامنر.
‫ممنونم.
‫خب...
‫بازم ممنون کاپیتان برانولی.
‫«روحِ پیازِ عنصل»
‫لامصب!‌ پزشک قبلی‌شون مگه دروئید بوده؟
‫ولی حتما می‌گم برای دردت خیلی زود
‫ بهت شربت تریاک برسونن.
‫که قطعا سر حالت هم میاره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خدمت شما.
‫بکستر اینو دیده؟
‫فکر کردی واسه همچین چیزی ‫به بکستر زحمت می‌دم؟
‫وقتی رسید هزینه‌ش رو ببینه ‫که خونش به جوش میاد.
‫بکستر رو می‌شناسم، ‫یه ناخن‌خشک عوضیه.
‫شما فقط زحمت داروها رو بکش لطفا.
‫خب نمی‌تونم این همه شربت تریاک بهت بدم.
‫چرا؟
‫اگه بدم دیگه پولی نصیبم نمی‌شه.
‫می‌تونی به اندازهٔ سهمیه عادی ببری.
‫همهٔ اینا کار خودته؟
‫بله که کار خودمه.
‫من بهترین پوست‌آرای شهرم.
‫از هر کی می‌خوای بپرس.
‫بزرگ‌ترین جونوری که ‫پوست‌آرایی کردی چی بوده؟
‫منظورم بزرگ‌ترین همه‌شونه. ‫راستش رو بگو.
‫یه بار روی گراز دریایی کار کردم،‌ آره.
‫خرس قطبی هم پوست‌آرایی کردم.
‫- پوست یه خرس رو کندی؟ ‫- آره.
‫حالا شد. ‫این شد یه چیزی که بخوام ببینم.
‫آره،‌ واسه همون ‫آقای بکسترِ خودتون درستش کردم.
‫این‌جوری درست کردم که، ‫روی پاهاش ایستاده
‫و داره به هوای منجمد چنگ می‌ندازه،
‫این‌جوری، ببین!
‫تا حالا پوست نهنگ رو کندی؟
‫نهنگ رو که نمی‌شه پوست کند.
‫حالا اندازهٔ بزرگشم در نظر نگیریم، ‫فاسد می‌شه اصلا!
‫نظرت چیه اسم این یه قلم رو عوض کنیم؟
‫بنویس «ابسنت»، ‫یا «کالومل».
‫خب کالومل رو که تو لیست داریم.
‫آهان، آره. ‫خب پس همون ابسنت.
‫بذار بهت چی‌ بنویسیم.
‫می‌تونیم اسمش رو بذاریم «کات کبود».
‫پزشک‌ها خیلی ازش استفاده می‌کنن.
‫- پس همون کات کبود. ‫- آره.
‫[شربت تریاک - حاوی ۴۷٪ الکل]
‫آهای.
‫بیا اینجا.
‫یه بشقاب صدف از ‫ماهی‌فروشِ خیابان «بورن» بخر.
‫خیابان بورن، فهمیدی؟
‫نمی‌خوام تو مسیر «گرینلند» به خودم برینم.
‫ها؟
‫همم.
‫خوشت اومد؟
‫یکی دیگه مهمونم کن.
‫گمشو بابا.
‫فقط یکی دیگه مهمون کن، ‫دیگه چیزی از من نمی‌شنوی.
‫ترجیح می‌دم تخمات رو ببرم
‫تا اینکه یه‌بار دیگه واسه‌ت مشروب بخرم.
‫شاید دماغتم ببرم.
‫که خوراک بچه‌خوک‌ها بشه.
‫می‌خوام بری.
‫مرتیکهٔ...
‫می‌تونی اون چماق رو ‫چربش کنی به کون مبارکت.
‫خدایا! ‫چه وضعیتیه.
‫رام لطفا.
‫پول داری؟
‫- آره. ‫- حله‌ پس.
‫دنبال دردسر نیستم.
‫منم دنبال دردسر نیستم.
‫خدمتت.
‫بعد از اون‌همه عذاب کشیدن
‫اون‌همه خیانت‌ و تحقیر،
‫اون‌همه رسوایی،
‫بعد از مرگ والدینم به‌علت حصبه،
‫مرگ محافظم «ویلیام هارپر» به علت مستی
‫تلاش‌های بسیارم یا بی‌ثمر، ‫و یا رها شده‌ن.
‫نقشه‌هام همه نقشِ بر آب شده‌ن.
‫کی هستی؟
‫با این‌حال، ‫حتی بعد از ماجرای هند
‫هنوز زنده‌م، هنوز سرِ پام، و نفس می‌کشم.
‫درسته که الان شخص مهمی نیستم،
‫و صرفاً یه پزشک ساده‌م، ‫روی عرشهٔ یه کشتی وال‌گیر از شهر «یورکشیر»
‫ولی اگه از یه زاویهٔ دیگه
‫بهش فکر کنی، ‫آیا شخص خاصی نبودن
‫با هیچ‌چیز نبودن ‫متفاوت نیست؟
‫پس خیلی هم در گمراهی و تباهی به‌سر نبردم، ‫بلکه آزاد بوده‌م.
‫و نهایتا آزادم.
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫جیکت در بیاد، ‫گلوت رو مثل ماهی تیکه‌پاره می‌کنم.
‫این حرومزاده باید یه نوشیدنی دیگه ‫مهمونم می‌کردم.
‫باید این حرومزاده‌ای که می‌گی رو همین الان ‫بندازیم یه گوشه، و گرنه بدبخت می‌شم.
‫خب خودت جا به‌جاش کن.
‫من دست بهش نمی‌زنم.
‫خودت زدی ناکارش کردی، ‫خودتم بندازش یه گوشه.
‫زور بازوی خوبی داری، نه؟
‫اینو فردا پیدا می‌کنن، ‫ولی تا فردا من دیگه اینجا نیستم.
‫خب چرا یکی دو شیلینگ به ما نمیدی؟
‫به جبران همهٔ دردسرایی که درست کردی.
‫گم‌شو بیرون.
‫همین الان.
‫باشه.
‫نظرت راجع‌به پزشک ایرلندی‌مون چیه؟
‫دیدی با چه قیمتی آوردمش؟
‫هر ماه دو پوند. ‫و بابت هر تن روغن یک شیلینگ.
‫تقریبا یه رکورد محسوب می‌شه.
‫جریان مرگ عموش
‫و ارثی که بهش رسیده رو باور می‌کنی؟
‫معلومه که نه! ‫مضخرفِ محضه.
‫دروغ‌گوی قهاری نیست، ‫خودش فکر می‌کنه هست.
‫به‌نظرت از ارتش اخراجش کردن؟
‫خب گیریم شده باشه، ‫که چی مثلا؟
‫مگه حالا به چه دلایلی این‌روزا ‫اخراجت می‌کنن؟
‫جر زنی تو بازی ورق؟ ‫خوردن زیادیِ جین؟
‫اذیت کردن شیپورزن ارتش؟
‫اون...کارمون رو راه می‌ندازه.
‫منتظرم ببینم کدوم کودن‌هایی رو
‫واسه‌م توی «لرویک» پیدا کردی.
‫همه‌شون خوبن بابا. اهل شت‌لند، ‫زحمت‌کش و حرف‌ گوش‌کن.
‫قضیهٔ «کاوندیش» رو که جبران نمی‌کنه.
‫انتصابش به عنوان ناخدایار ‫تصمیم بدی بود.
‫کاوندیش خیلی لاشی و جنده‌بازه، قبول دارم. ‫ولی لازمش داریم.
‫باید بدونی که می‌خوام انبار رو پر کنم.
‫دقیقا با چی پر کنی؟
‫با چنان چربی‌ و پوست زیادی ‫که کسی طی سالیان به چشم ندیده باشه.
‫ببین آرتور، نیازی نیست که ‫خودتو بهم ثابت کنی.
‫- می‌دونم چه‌جور آدمی هستی. ‫- من کارم صید نهنگه.
‫صیاد خوبی هم هستی، ‫ولی خب که چی؟
‫مشکلی که داریم نه از جانب توئه، ‫نه از جانب من.
‫مشکل سابقه‌ست. ‫مشکل گذشته‌ست.
‫ازت نمی‌خوام که با ذاتت مقابله کنی آرتور.
‫ولی نمی‌تونی گند بزنی به این‌ یکی.
‫یادت نره که می‌خوایم چه‌کار کنیم.
‫بحثِ حفظ شأن و غرور نیست، ‫نه مال تو، نه من.
‫و قطعاً درمورد ماهی لامصب هم نیست.
‫آرتور، الان پای ۱۲هزار پوند وسطه.
‫خیلی پول گنده‌ایه.
‫پولی که بیشتر از درآمد کل عمرت
‫از طریق کشتن نهنگ به‌دست می‌آری.
‫و فقط کاوندیش می‌دونه؟
‫- آره. کس دیگه‌ هم نباید خبردار بشه. ‫- درکس چی؟
‫دم دست خودت نگه‌ش دار، ‫وقتش که رسید به‌کارت میاد.
‫و می‌تونی بهم قول بدی ‫کاپیتان «ماروود» اونجاست که افرادم رو ببره؟
‫افراد «هیستینگ»‌ به قولشون عمل می‌کنن.
‫نمی‌تونم ریسک تکرار «پرسیوال» رو بکنم.
‫اون... میاد اونجا آرتور. ‫ماروود میاد.
‫می‌دونه که اگه این قضیه خوب پیش بره، ‫نفر بعدی به اون پول می‌دن.
‫و جریان هم از این قراره
‫۱۲هزار پوند بگیری ‫که یه کشتی خوب رو غرق کنی.
‫پوله که مهمه آرتور، فقط پول.
‫پول هر کاری رو که تعیین کنه نجام می‌شه.
‫ترجیح ما هم مهم نیست.
‫در رو ببندی، از پنجره ‫راه خودش رو باز می‌کنه.
‫من که نمی‌تونم پول رو کنترل کنم آرتور.
‫نمی‌تونم تعیین کنم چه‌‌کار کنه، ‫یا مقصد بعدیش کجا باشه.
‫کاش می‌تونستم.
‫پس بهتره دعا کنی اون‌قدری یخ ‫اونجا باشه که جریان رو بشه باور کرد.
‫اگه فقط یه‌ نفر باشه
‫که مهارت باورپذیر کردنِ ‫این ماجرا رو داشته باشه
‫شک ندارم تویی.
‫آمادهٔ حرکت.
‫- بادبان چهارگوش رو آماده کنید. ‫- چشم کاپیتان. بادبان چهارگوش رو آماده کنید.
‫- بادبان چهارگوش رو آماده کنید. ‫- چشم آقای کاوندیش
‫- کاوندیش! ‫- بله کاپیتان.
‫بادبان سه‌گوش رو آماده کن!
‫حتما کاپیتان. ‫بادبان سه‌گوش رو آماده کنید.
‫- بادبان سه‌گوش رو آماده کن. ‫- حله آقای جونز.
‫- بادبان سه‌گوش رو بکش. ‫- چشم آقای کاوندیش.
‫- کاوندیش؟ ‫- بله کاپیتان؟
‫بادبان چهارگوش رو بکش.
‫چشم کاپیتان. ‫بادبان چهارگوش رو بکشید.
‫کاپیتان.
‫«ما انسان‌ها موجودات فلک‌زده‌ای هستیم،
‫و خدایانی که خود هیچ اهمیتی نمی‌دهند،
‫بر تار و پود زندگی ما ‫غم و اندوه تنیده‌اند.»
‫[ برشی از کتاب ایلیاد ‫اثر هومر]
‫کاوندیش هستم.
‫امری داشتین؟
‫چکار می‌کنی؟
‫کتاب می‌خونم.
‫- چی می‌خونی؟ ‫- یه کتاب از هومر.
‫پس یه روشن‌فکر تو کشتی داریم؟
‫موندم چه‌طور می‌خواد با ‫ما زبون‌نفهمای دریانورد سر کنه.
‫کاری با من دارین آقای کاوندیش؟
‫بیماری یا ناخوشی خاصی دارین؟
‫البته که نه. ‫مثل یه گراز دریایی قوی‌م.
‫نه،‌ اومدم بهت بگم که ‫وقتی به لرویک برسیم
‫چند نفری‌مون می‌خوایم ببینیم ‫مشروب‌سازی اونجا چیز خوبی درست کرده یا نه.
‫فعلا که جانشینم جونز میاد.
‫خیلی به خودش مسلطه، ‫خودش که می‌گه فقط آبجو زنجبیل می‌خوره.
‫- و نفر بعد هم... ‫- خب اینا به من چه ربطی داره؟
‫خب داریم دعوتت می‌کنیم ‫که باهامون بیای دیگه.
‫روی عرشه می‌بینمت.
‫[لرویک - جزایر شلتند]
‫اینم از پزشکمون. ‫آقای سامنر، ایشون جونزه.
‫- خوش اومدی. ‫- ممنونم.
‫و اونجام که صیاد قهارمون، ‫آقای هنری درکس هستن.
‫خوش‌وقتم.
‫بعدا خودت متوجه می‌شی البته، ‫ولی درکس زیاد اهل صحبت کردن نیست.
‫بفرما.
‫اولین باره اومدی لرویک؟
‫- بله. ‫- خب خیلی توسعه‌نیافته به چشمت میاد.
‫و خدا رو شکر که این‌طوریه.
‫واسه یه مرد ‫قبل از اینکه صید نهنگ رو شروع کنه
‫یه مشروب قوی و یه کص خیسِ خوب کافیه.
‫خوشبختانه تنها دو خدمت خوبی که
‫توی لرویک به بهترین شکل انجام می‌شه، ‫همین دوتان.
‫اگه دنبال چیزایی مثل ویسکی و زن هستی
‫قطعاً اینجا واسه‌ت بهشته.
‫از اینکه چنین راهنماهای خبره‌ای دارم ‫احساس خوش‌بختی می‌کنم.
‫معلومه که خوش‌شانسی.
‫ببینم درکس، ‫نظرت چیه به آقا دکترمون
‫سوارخ سمبه‌های این شهر زیبا رو نشون بدیم؟
‫خب...
‫خب ارزون‌ترین ویسکی قیمتش ۶ پنسه.
‫یه جنده خوب هم یه شیلینگ ‫رو دستت خرج می‌‌ذاره، اگه عالی هم بخوای
‫احتمالا دو شیلینگ تموم بشه.
‫حالا فهمیدی چی گفتم؟ ‫مختصر و مفید.
‫فقط یکی رو می‌خوام بکنم توش
‫مهم نیست قیافه‌ش چطوری باشه.
‫- ببخشید آقایون. ‫- ممنون.
‫یه آبجو زنجبیل لطفا.
‫آقای سامنر چی میل دارید؟
‫- «اَیل» لطفاً رفیق. ‫- و یه ایل.
‫ممنون.
‫بیا ببینم، دلبر اسکاتنلدی.
‫مطمئنی نمی‌خوای یه تجربه‌ای از ‫محصول اعلای لوریک داشته باشی؟
‫نه. نه، معتقدم که یه پزشک ‫لازمه یه سری اصول اخلاقی رو رعایت کنه.
‫یا همون رو در نظر بگیر، یا اینکه نمی‌خوام ‫دریانوردی‌م با بیماری مقاربتی همراه باشه.
‫یه سوال می‌تونم بپرسم؟
‫توی والنتیر چکار می‌کنی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب...
‫کار پزشکی توی یه کشتی صیادی ‫زیاد بهت نمی‌خوره.
‫به تویی که با توجه به شنیده‌هام ‫خیلی آدم کارکشته‌ای هستی.
‫چی شنیدی حالا؟
‫چیز خاصی نبوده
‫ولی خب معمولا پزشک کشتی رو ‫از بین دانشجوهای پزشکی
‫که اولِ کارشونه و یه حقوقی لازم دارن ‫انتخاب می‌کنن، نه کسی مثل تو.
‫خب شاید یه آدم عجیبم که آب از سرم گذشته،
‫شایدم فقط احمقم.
‫بعید می‌دونم هیچ‌کدوم باشی.
‫راستش رو بخوای دنبال یه تنوع بودم.
‫منظورت فرار کردنه؟
‫نه،‌ بکستر یه پیشنهادی داد ‫و منم قبولش کردم.
‫شاید عجولانه تصمیم گرفتم، ‫ولی حالا که قبول کردم و اومدم
‫چشم به تجربه‌ای که ازش حاصل می‌شه دوختم.
‫می‌خوام یه روزنگار درست کنم، ‫طرح و تصویر بکشم،
‫کتاب بخونم.
‫سفر دریایی شاید اون‌قدرا که فکر می‌کنی ‫فضای آرومی نداشته باشه.
‫سابقهٔ کاپیتان خیلی خوب اینو نشون می‌ده.
‫جریان پرسیوال رو که شنیدی؟
‫آره، چطور مگه؟
‫خب، اون آخرین کاپیتانی براونلی بود.
‫قضیه مال سه سال‌پیشه که غرق شد، ‫بدنهٔ کشتی به یه کوه‌یخی برخورد کرد
‫هشت نفر غرق شدن، ‫و چندین نفر دیگه هم از سرما تلف شدن.
‫حتی هیچ‌کدوم زنده نموندن ‫که یه ۶پنسی به چشم ببینن.
‫به‌نظر از اون بدشانسی‌هایی میاد ‫که ممکنه واسه هر کسی اتفاق بیفته.
‫آره خب، ولی واسه براونلی بوده درسته؟ ‫نه کسی دیگه.
‫و به همچین کاپیتان بداقبالی، ‫یه کشتی دیگه نمی‌دن.
‫واسه همین باید از خودت بپرسی ‫که چطوری دوباره کاپیتانی رو بهش داده‌ن؟
‫خب لابد بکستر بهش اعتماد داشته دیگه.
‫آره به‌نظر داشته.
‫- خب خودت چرا اومدی؟ ‫- من با برنامه اومدم.
‫پنج ‌سال دیگه ‫اگه بخت یاری کنه،
‫خودم کاپیتان می‌شم.
‫و فکر کردی برنامه به آدم کمک می‌کنه؟
‫آدمایی مثل من برنامه لازم دارن. ‫حقیقت محضه.
‫هوی.
‫اقای جونز.
‫- ویسکی بزن. ‫- نوش.
‫- نوش دادشا.
‫کار دختره چطور بود؟
‫خب به قیمت یک شیلینگ ‫بدتر از اون هم نصیبم شده.
‫قطعا که شده.
‫عه اونا از «زمبلا» اومده‌ن.
‫این آقای جونز هم عجب عوضی از خود راضی‌ایه.
‫برنامه داره واسه ‌خودش.
‫کیرم تو برنامه‌ش.
‫می‌خواد یه کشتی تحت فرمان خودش ‫داشته باشه،‌ ولی گیرش نمیاد.
‫اصلاً نمی‌دونه چه اتفاقایی داره می‌افته.
‫چه اتفاقایی؟
‫چیز خاصی نیست.
‫کلی تعریف دهلی رو شنیده‌م.
‫می‌گفتن پول ریخته بود اونجا، ‫خروار خروار پول.
‫- چیزی گیرت اومد؟ ‫- نه.
‫شورشی‌ها قبل از اینکه ما وارد شهر بشیم ‫همه چی رو برده بودن.
‫فقط اسباب‌اثاثیهٔ‌ داغون ‫و سگ‌های ولگرد رو جا گذاشته بودن.
‫شهر کاملاً غارت شده بود.
‫پس هیچ طلا و جواهری ندزدیدی؟
‫فکر می‌کنی اگه پول‌دار بودم
‫می‌نشستم اینجا با شما دو تا لاابالی ‫صحبت می‌کردم؟
‫خب پولدار داریم تا پول‌دار.
‫و من هیچ کدومشون نیستم.
‫البته کشت و کشتار درجه‌یکی رو دیدی قطعا.
‫کلی خشونتِ فجیع و وحشتناک.
‫- خب من پزشکم. ‫- خب که چی؟
‫خون و خون‌ریزی روی من تأثیری نداره.
‫تأثیر نداره؟
‫خب یعنی سورپرایز نمی‌شم.
‫آره سوپرایز، یعنی دیگه بوی‌ خون ‫به مشامم جدید نمیاد.
‫خب منم بوی خون واسه‌م جدید نیست.
‫آقای کاوندیش، شما سورپرایز می‌شی؟
‫نه،‌ نه خیلی زیاد.
‫معمولاً می‌تونم خون و خون‌ریزی رو تحمل کنم.
‫اینو بگیر.
‫حواست به این باشه.
‫ای بابا، دوباره شروع شد.
‫جونز کجاست؟ ‫کمک لازم داریم.
‫هی، هی، هی!
‫بپا!
‫کی هستی؟
‫پنی؟ ‫[آب]
‫پنی.
‫آب لطفا. خواهش‌ می‌کنم.
‫پنی.
‫- پنی. ‫- پنی؟
‫آره، آب. آره. ‫خواهش می‌کنم.
‫به کسی نگی من اینجام.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫به کسی نگی من اینجام.
‫- پنی؟ ‫- آره، پنی.
‫اتاقش اینجاست.
‫داری چکار می‌کنی؟
‫مایکل؟
‫- همم. ‫- وای لامصب.
‫بیا اینو بگیر.
‫یه مشت آت‌و‌آشغال.
‫پیپ تریاک؟ ‫ای جان!
‫هیس!
‫سلام علیکم!
‫دیگه باید خوندن یاد بگیری.
‫گم‌شو بابا!
‫- برگه‌های خلع درجهٔ نظامی. ‫- هممم.
‫محاکمهٔ نظامی شده.
‫- دیگه خبری از حقوق بازنشستگی نیست. ‫- واسه چی حالا؟
‫ننوشته.
‫- بده ببینم. خب بذار منم... ‫- گم‌شو ببینم.
‫شیشه‌ست.
‫باید شیشه باشه دیگه.
‫میای اینور منم ببینم؟
‫لعنتی این که الماسه!
‫ای مرتیکهٔ دغل‌باز.
‫این از غنائم دزدی هندیه. ‫غنائم باارزش‌شون هم.
‫چرا نفروشیمش؟
‫خودشم احساس امنیت بیشتری می‌کنه.
‫امنیت؟
‫چنین چیزی می‌تونه آدم رو به‌دردسر بندازه.
‫و همین‌طور صید نهنگ رو،
‫سراسر خطره.
‫اینجوری چند نفرمون زنده به خونه نمی‌رسن.
‫خیلی واضحه.
‫و اگه یکی داخل کشتی یا روی یخ بمیره
‫وظیفهٔ ناخدایاره
‫که دارایی‌هاش رو جهت ‫حمایت از بیوه‌ش به مزایده بذاره،
‫ولی خب این بی‌ریختِ یه لاقبا هم ‫که زن نداره.
‫ولی هنوز نه.
‫- توی لرویک نمی‌شه. ‫- معلومه که الان نمی‌شه.
‫منظورم همین الان نبود که.
‫همه‌چی رو بذار سرِ جاش.
‫به‌نظرت براونلی خبر داره؟
‫کسی جز ما نمی‌دونه.
‫نه به خودم اعتماد دارم تو این وضعیت، ‫نه به کشتی.
‫برو بریم.
‫گوه‌توش! وای دوباره نه! ‫بازم شروع شد!
‫خدایا شُکرِ خودت، مریم و یوسف
‫که روی دریا حواست به من هست.
‫- صبح بخیر. ‫- سامنر.
‫آقای سامنر.
‫دست بجنبون دیگه.
‫آهای!
‫من آتوئم.
‫- صیاد. ‫- پاتریک سامنر هستم.
‫پزشک کشتی.
‫می‌دونم.
‫خب کی منتظر اولین صید نهنگ‌مون باشم؟
‫اول باید دماغه رو رد کنیم بعد.
‫- فعلاً باید فُک صید کنیم. ‫- که اینطور.
‫زبون‌بسته‌های بیچاره.
‫اخیراً زیاد آثار «ویلیام اسکورزبی» رو خوندم.
‫نوشته که یه نهنگ گرینلندی می‌تونه ‫کل خدمه رو یه‌جا ببلعه.
‫آره. حدس می‌زنم درست باشه.
‫ولی نهنگ ترسو،
‫سرخوش و آرومه.
‫که باعث می‌شه راحت صیدش کرد.
‫ولی بادکش‌دارن خطرناکن.
‫می‌تونن نصفت کن.
‫ظاهراً خرس هم هست؟
‫بله که هست! ‫خرس هم هست.
‫هیچی نمی‌دونه.
‫- از دنیا بی‌خبره. ‫- نگاش کن.
‫وقتی به قسمت یخی برسیم ‫هیچ شانسی نداره.
‫- قایق‌ها رو بندازید. ‫- یالا پسرا.
‫کارش حرف نداره.
‫واقعا!
‫واسه همینه بکستر ازش خوشش میاد.
‫اینطور که مشخصه ‫بیشرین سهم رو اون می‌گیره.
‫فکر نکنم پول انگیزهٔ هنری درکس باشه.
‫پس چیه؟
‫دلم نمی‌خواد بدونم.
‫برو کنار.
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫استادمون اومد.
‫- به به! ‫- اومدش.
‫یه‌کم واسه بقیه‌مون بذار.
‫یک، دو ‫بزن بریم.
‫صدتا پوست یه صید خیلی خوبه.
‫احتمالاً سه تن روغن ازش بگیرن.
‫و اگه بخت باهامون یار باشه، ‫هر تن ۴۰ پوند پولشه.
‫ولی باید فردا هم ادامه بدیم، ‫قبل از اینکه دسته‌شون متفرق بشه.
‫بیا.
‫نباید بذاریم اون نروژی‌های عوضی ‫پول بیشتری از ما گیرشون بیاد.
‫پس فردا یه قایق دیگه هم اضافه می‌فرستیم
‫و هر کسی که هنوز نفس می‌کشه
‫و می‌تونه تفنگ به دست بگیره، ‫فردا واسه صید می‌ره.
‫پزشک‌ هم می‌تونه بیاد.
‫مگه اینکه بخواد کتاب بخونه.
‫یا بخواد بواسیر یکی رو بده داخل.
‫آقای سامنر؟ ‫نظرت چیه؟
‫به‌نظرم که از پسش بر میام.
‫به هرحال نهایت سعیم رو می‌کنم.
‫- باریکلا. ‫- خوبه.
‫خب فردا، پزشکمون هم به صید اضافه می‌شه.
‫حله کاپیتان.
‫برگردید سر کارتون.
‫چشم کاپیتان.
‫یالا پسرا.
‫شنیدی که چی شد.
‫- حل می‌شه پس. ‫- آره، آره! حله!
‫فکر کردن بیش از حد اشتباه مرگباریه.
‫چرا به خدمهٔ والنتیر اضافه شدم؟
‫چرا صید فک؟ چرا صید نهنگ؟
‫هیچ دلیلی براش نیست، ‫و همین بی‌نظیرش می‌کنه
‫همین غیرمنطقی بودنش، ‫همین که بوی حماقت می‌ده.
‫شاید با فکر کردن زیاد ‫نمی‌شه زندگی رو درک کرد،
‫و با الکی حرف‌زدن دنیا به ‌کامت نمی‌شه. ‫فقط باید تجربه‌ش کرد
‫و به هر طریقی که می‌شه ‫ازش جون سالم به در برد.
‫شاید باهوشی آدم رو به جایی نرسونه.
‫شاید فقط حماقته که کارسازه
‫حماقت محض،
‫همون حماقت محضی ‫که در آینده بر زمین حاکم می‌شه.
‫باریکلا آقای سامنر.
‫زود باش دیگه.
‫حالا شد.
‫آره، آره خودشه.
‫ای خدا!
‫بزن بریم.
‫آقای درکس!
‫می‌شه یه کمکی برسونی لطفا؟
‫درکس!
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]