‫«این سریال از رویدادهایی ‫واقعی الهام گرفته است.
‫برخی از اسم‌ها و اتفاقات با اهداف نمایشی
‫و برای احترام به قربانی‌ها ‫و خانواده‌هایشان تغییر کرده‌اند.
‫تمام دیالوگ‌ها فرضی‌اند.»
‫آیا ایشون رو به عنوان همسرتون...
‫بله، قبول می‌کنم
‫آیا شما «چارلز سوبراج» رو به عنوان...
‫بله
‫قبول می‌کنم
‫5 نوامبر 1969 ‫پاریس، فرانسه
‫ ‫
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور »
‫7 سال بعد ‫بانکوک
‫[مشخصات همسر: جولیت سوبراج]
‫تمام سفارت‌خونه‌های شهر گزارشم رو دریافت کردن
‫الان دیگه گزارش لعنتیت ‫قرار نیست کمکی کنه، هرمان
‫ولی این شاید بکنه
‫- یا خدا، پائول ‫- محض احتیاط. گرفتی؟
‫- دیوونه‌ای؟ ‫- تو چی؟
‫ما دقیقاً می‌دونیم گوتیه کجا بوده
‫- حالا هرجایی می‌تونه باشه ‫- هرجایی نه. فرانسه.
‫برای دیدن مادرش، نادین اینطور فکر می‌کنه.
‫مادرش؟ یا خود خدا!
‫اجی چطور؟ اون که هنوز اینجاست.
‫و می‌دونیم که همه چیو درموردت می‌دونه
‫نه
‫برنمی‌دارمش. من مثل تو نیستم.
‫حق با توـه
‫تو مثل من نیستی
‫من بلدم چطوری زنده بمونم
‫چیکار کردن؟
‫... ولی به فرانسه. آره؟
‫آنجلا، برکه!
‫- نمی‌تونن همینطوری غیب بشن ‫- برکه خالیه!
‫نیلوفرای روی آب کجا رفتن؟
‫آنجلا، چه بلایی سر برکه اومده؟
‫از باغبان خواستم...
‫فکر کردم ازش خواستم گل و گیاها رو ‫مرتب کنه، ولی معلوم شد زبون تایلندیم...
‫یارو فکر کرد می‌خوام برداشته بشن... هرمان!
‫باغبان دیوونه‌ـست؟
‫چیکار کردن؟
‫کدوم آدمی این کارو با نیلوفر آبی می‌کنه؟ ‫ببین چیکار کردن!
‫نگرانم
‫کراچی - پاکستان
‫- کجا می‌خوابیم؟ ‫- یه جا رو می‌شناسم
‫برای چه مدت؟
‫یه چند روزی. تا وقتی که مناسب‌ترین ‫مشتری رو واسه جواهرات پیدا کردم
‫و باید منتظر اجی بمونیم
‫اجی. چطور اونو یادم رفت؟
‫اون دوستمونه
‫معنیش این نیست که بخوایم تا آخر ‫عمرمون باهامون زندگی کنه
‫همینجاست
‫وقتی رفتیم پاریس، بازم هتل‌های ‫لاکچری‌تو خواهی داشت
‫برو داخل، اتاقو تحویل بگیر
‫من باید چندتا تلفن بزنم
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫پاریس، فرانسه
‫- بله؟ ‫- آلن گوتیه هستم
‫دوباره سلام؛ آقای گوتیه
‫گمونم شما به کالاهای خاصی علاقه‌مند باشید
‫می‌دونید، ما قبلاً به شما گفتیم،
‫به اندازه کافی تی4 داریم
‫این واسه یه ماه پیش بود، خانم بودر
‫قبل اینکه «مکس آیگا» به خاطر ‫اختلاس توی کلمبیا بازداشت بشه
‫درسته، مکس از بازی خارج شده، ولی...
‫گوتیه، به من گوش کن. ‫ما 15 سال با آیگا کار کردیم،
‫و حالا انتظار داری اونو با کسی ‫جایگزین کنیم که تابحال ندیدیمش
‫و اجناسش هم تایید کیفیت نشدن؟
‫خب، قصد دارم هر دوی این مسائل رو حل کنم.
‫من و همکارام میایم پاریس
‫- همکارا؟ ‫- منشی و نامزدم
‫و بقیه، اجناس؟
‫مگه یه بسته دریافت نکردید؟
‫چیزی تحویل دادن؟
‫جان، امروز صبح امانتی رسیده؟
‫بله
‫با خودم گفتم یه نمونه واستون بفرستم
‫عجب ترفندی بود، آقای گوتیه
‫جایی هست که بتونیم باهاتون تماس بگیریم؟
‫هتلم توی کراچی. ‫شماره‌اش: 42262
‫1659
‫عالیه، خانم بودر
‫هی تو. اینجا بشین. ‫اگه تلفن زنگ زد، جوابشو بده.
‫اگه خوب انجامش بدی...
‫یکی دیگه بهت میدم
‫7 سال قبل
‫می‌دونی، اجازه داری که ‫بهم تبریک بگیا، مامان
‫دلت می‌خواد بابت چی بهت تبریک بگم؟
‫عروسیت یا آزادیت از زندان؟
‫می‌دونی بزرگترین خوشی ‫این روز برای من چیه؟
‫قراره یه خانواده واقعی ‫داشته باشم. خانواده‌ی من.
‫یه آینده متفاوت
‫متفاوت چطور، چارلز؟
‫خب، بهشون گفتی؟
‫که باردارم؟
‫فکر نمی‌کنم امروز وقت مناسبی باشه، چارلز
‫نه، اینکه داریم میریم
‫مطمئن نیستم بخوایم توی هند بچه به دنیا بیاریم
‫جولیت، من جایی بهتر از فرانسه ‫رو واسه بچه‌مون می‌خوام
‫گوش کن، می‌دونم آدم حساسی هستی ولی...
‫نه
‫من نمی‌تونم توی این شهر رُشد کنم
‫هرگز در نظر دیگران با بقیه یکسان نمیشم
‫نمی‌تونم تحمل کنم پلیس ‫به هر بهانه‌ای دستگیرم کنه
‫هر روز این حس بهم دست میده ‫که به اینجا تعلق ندارم
‫هر وقت یه آسیایی مرتکب یه جرم میشه، ‫پلیس میاد دنبال من می‌گرده.
‫مگه اینکه فکر می‌کنی حق دارن؟
‫نه... البته که نه
‫گوش کن، عزیزم
‫یه روز برمی‌گردیم. بهت قول میدم.
‫ولی وقتی برگردیم...
‫پاریس برامون زانو می‌زنه
‫بهت قول میدم
‫من شوهرتم. بهم اعتماد داری؟
‫بله؟
‫7 سال بعد ‫بانکوک
‫چی شد؟
‫هرمان!
‫چه غلطی داری می‌کنی چرا یواشکی ‫اومدی بالا سرم؟ زن احمق!
‫امروز به کمیته مبارزه با مواد مخدر ملحق شدند
‫اونا همزمان داشتن روی یه نوع ‫دیگه از مواد مخدر در امتداد‌ ِ...
‫... مرز کامبوج تحقیق می‌کردن.‌
‫ممنون، آقای ردلند. ‫ممنون، آقایون.
‫یا خدا، کنیپنبرگ، فکر نمی‌کردم ‫اینقدر کسل کننده باشم.
‫توام عجب حال و حوصله‌ای کنیپنبرگ
‫این کسشعر رو داخل صندوق پستی ‫تمام سفارت‌های شهر انداختی؟
‫جار زدی که یه شهروند کانادایی توی قتل‌ها ‫و دزدی‌های سریالی بانکوک دست داشته؟
‫خب همینطوره. اون زن یه همدستـه.
‫و چه بخواید چه نخواید، اهل «کِبِک»ـه
‫و شما هم دیپلمات کانادایی هستید
‫فکر می‌کردم شاید بخواید درموردش کاری کنید
‫نه که بیاید اینجا مزخرف بگید طوری ‫که انگار به شما مربوط نیست
‫خدای من، کنیپنبرگ! ‫تو چه مرگتـه؟
‫اصلاً درست حسابی اینو خوندی؟
‫سفیر
‫منشی سوم‌تون چقدر غر می‌‌زنه
‫منشی سومم این مدت ستوان اول تحقیقات
‫روی پرونده جرایم خشونت آمیز
‫علیه دو شهروند پادشاهی هلند بوده.
‫یه زوج جوان، که حالا روی ‫تخت مُرده‌شورخونه افتادن
‫یه اتفاق ناگوار و ناراحت کننده، آقای باستین
‫همین الان بیا دفتر من
‫قربان، عذر می‌خوام ولی...
‫به شدت توصیه می‌کنم دهنتو بسته نگه داری
‫برام جای تعجبه، کنیپنبرگ
‫که اصلاً بدونی اینجا چه وظایفی داری...
‫همون وظیفه‌ای که هر دیپلماتی ‫توی دنیا بر عهده داره
‫اینه که نرم و بدون دیده شدن...
‫نفوذ کنی و تاثیر بذاری.
‫اینکه جلوی اون عوضی کانادایی ازت ‫دفاع کردم دلیل بر این نیست که ازت خوشم میاد
‫این کارو می‌کنم چون وظیفه‌ام ‫به پادشاهی و این سفارت حکم می‌کنه
‫ولی تو...
‫ظاهراً تو این حس وظیفه رو نداری
‫- قربان، با تمام احترام... ‫- ظاهراً متوجه نمیشی
‫که رفتار اشتباه تو فقط روی خودت اثر ‫نمیذاره، الان دیگه روی منم اثر داره.
‫یه مدت برو تعطیلات
‫3 هفته
‫قربان؟ سه هفته؟ فکر نمی‌کنم...
‫این یه درخواست نیست، کنیپنبرگ. این یه دستوره.
‫از بانکوک خارج شو. سر عقل بیا.
‫نمی‌خوام یه مدت ببینمت
‫یوتین، ماشینو نگه دار
‫- آقای کنیپنبرگ... ‫- وایستا! وایستا!
‫قربان؟ دارید چیکار...
‫اینا یه عالمه دارن و ما هیچی نداریم
‫می‌تونم کمکتون کنم قربان؟
‫بله
‫معلق شدی؟
‫تعلیق نیست
‫دیگه واسه «رفتن اجباری» چه لفظی ‫رو دوست داری تعبیر کنی؟
‫- فکر می‌کردم می‌تونم روت حساب کنم که... ‫- که چی، هرمان؟
‫که تایپیست و راننده‌ت باشم؟
‫و حالا هم این دیوانگی رو تحمل کنم؟
‫که بهم ایمان داشته باشی
‫وقتی داشتی توی واحد «خدمات خارجی» ‫دوره کارآموزی می‌گذروندی
‫من بودم که خرج‌مونو در می‌آورد ‫در حالی که تو داشتی کلاس می‌رفتی
‫واسه همون به قدر کافی بهت ایمان داشتم
‫و اونقدری که تا این سر دنیا دنبالت بیام
‫تا بتونی سابقه‌ی خودتو بسازی
‫سابقه‌ی خودت
‫پس ببخشید اگه اینجا استثناء قائل میشم
‫که دارم تماشا می‌کنم از یه طرف ‫داری اون سابقه رو به فنا میدی
‫در حالی که از اون طرف هم خودسرانه ‫زندگی منو به خطر میندازی!
‫ون دانگن درست میگه
‫به یه تعطیلی نیاز داری
‫حداقل من که نیاز دارم
‫محض رضای خدا از این برکه بیا بیرون
‫حتی توی کراچی هم میشه شامپاین خوب پیدا کرد
‫- به سلامتی پاریس ‫- به سلامتی پاریس
‫عشقم...
‫حالا که داریم میریم اروپا...
‫خیلی چیزا هست که باید پشت سرمون جا بذاریم
‫چیزایی که بد هستن و آدمایی که بدترن
‫پس باید مطمئن باشم که واقعاً ‫می‌تونی همه رو پشت سر بذاری
‫اگه منظورت مطمئن بودن از سکوت ِمنـه...
‫منظورم سکوتت نیست، ماری
‫منظورم فراموش کردنه. همه چیز.
‫می‌خوام بتونیم حس کنیم بی‌گناهیم
‫حالا که قراره زن و شوهر باشیم
‫پدر و مادر باشیم
‫لیوان من کجاست پس؟
‫و دارم از گرسنگی می‌میرم
‫اجی!
‫از دیدنت خوشحالیم. مگه نه مونیک؟
‫کار سختی نبود. مثل گردش رفتن.
‫- اینا مثل طلا هستن، آلن ‫- و اون یارو هلندی، کنیپنبرگ؟
‫- از اون چه خبر؟ ‫- اوه، داداشم
‫می‌تونی راحت بخوابی. ‫توی کل بانکوک پخشش کردم.
‫از کار معلقش کردن
‫- خریدار جور کردی؟ ‫- آره. خریدارای با کلاسی هستن
‫توی بِرن و زوریخ و پاریس بوتیک دارن
‫فقط لازمه باهاشون به توافق برسم و...
‫- و بعدش می‌تونیم بریم ‫- پاریس؟ واو
‫رخت و لباس نو لازم دارم، رفیق
‫لباسای جدید؛ اجی؟
‫یه شخصیت جدید چطور؟
‫یا خدا
‫منم از دیدنت خوشحالم، مونیک
‫عزیزم، میری سیگارامو پیدا کنی؟
‫توی اتاق خواب هستن
‫لطفاً
‫چی اوقاتشو تلخ کرده؟
‫ریخت مبارکت، دوست من
‫یادت میاد سال 1971 اومدیم اینجا؟
‫البته
‫توی اون 4 روز بیشتر از ‫یه عمر پدرم پول درآوردم
‫به لطف تو
‫داخل کیفت چی داری؟
‫خب...
‫نمیشد اینو جا گذاشت، نه؟
‫و کی می‌تونست سرزنشت کنه؟ ‫جولیت، رفیق، اون مثل...
‫مونیک؟ اصلاً در حد و حدودش نیست
‫چیه؟
‫5 سال قبل ‫بمبئی - هند
‫داری میری؟
‫نه برای مدت طولانی
‫پس «مدو»، شاهزاده‌ی کوچولوی من
‫باید یه کاری کنی وقتی نیستم مامان دل تنگ نشه
‫پس بهمون بگو کجا داری میری، چارلز
‫یه کاری دارم
‫خداحافط، فرشته‌ی من
‫فردا برمی‌گردم
‫سه هفته بعد ‫دهلی نو
‫ مشهورترین هتل دهلی، هتل «آشوکا»
‫ به جسورانه ترین شکل ممکن ‫ مورد سرقت قرار گرفت
‫ یک دزد از سوئیت بالایی
‫ به محل نگهداری جواهرات در طبقه پایین تونل زد
‫ سپس با محموله‌ای به ارزش ‫ بیش از یک میلیون روپیه فرار کرد.
‫ دایره جنایی دهلی
‫ تحت فرماندهی ستوان «نارندا ناستولی»
‫ به مطبوعات اطمینان دادند که ‫ از هویت مظنون مطلع هستند
‫ و تا زمانی که وی دستگیر نشده‌ است
‫ دست از جستجو برنخواهند داشت.
‫- الو؟ ‫- عزیزم، منم
‫چارلز! کدوم گوری بودی...
‫- آروم باش ‫- نه!
‫چند هفته‌ست که نیستی، خبری هم ندادی...
‫جولیت، اخبار رو دیدی؟
‫- کدوم اخبار؟ ‫- هتل آشوکا
‫- آره، مدام توی رادیو پخش میشه ‫- الماس‌ها. کار من بود
‫تا بدونی زندگی‌ای که بهت قولشو دادم...
‫از الان شروع میشه
‫وسایل‌تو جمع کن، دارم میام
‫لطفاً تلفن رو قطع کنید، آقا
‫برگردید... به آرومی
‫چارلز؟ اون دیگه کیه؟
‫چارلز، باهام حرف بزن
‫چارلز! الو؟
‫چارلز. چارلز، حرف بزن
‫- چارلز؟ ‫- گفتم برگرد
‫تو بازداشتی
‫5 سال بعد ‫بانکوک
‫[این اتاق اجاره داده می‌شود]
‫بیا یه نگاه بنداز
‫- چیه چی شده؟ ‫- اتاق 504
‫بهتر. اینطوری دیگه هیچوقت ‫گوتیه رو نمی‌بینیم.
‫متوجه نیستی؟
‫اگه سرنخ و مدارکی اون پایین باشن ‫که پلیس جا انداخته باشه چی؟
‫وقتی پلیس اونجا رو تخلیه کنه چه اتفاقی میوفته؟
‫برام مهم نیست
‫بذار تخلیه‌اش کنن
‫فقط می‌خوام این قضیه کیری ‫از زندگی‌مون محو بشه
‫کنیپنبرگ‌ها رفتن ساحل
‫اگه هرمان تونسته بیخیال همه چی بشه...
‫توام باید بشی
‫من باید برم سر کار
‫ببخشید
‫- بله؟ ‫- تلفن با شما کار داره، آقا
‫- بله؟ ‫- شرمنده مزاحمت شدم؛ هرمان
‫چی شده؟
‫نادین، چه اتفاقی افتاده؟
‫هرمان؟
‫نادین الان زنگ زد
‫مسأله آپارتمان گوتیه‌ـست
‫صاحب خونه بازم می‌خواد خونه رو بده اجاره. ‫داره تر تمیزش می‌کنه.
‫- کِی؟ ‫- همین روزاست که بده اجاره
‫به هواپیمایی زنگ بزن. ‫منم وسایلو جمع می‌کنم.
‫روی این تخت عشق بازی کردن حتماً سخته
‫آلن هنوز روی این تخت ‫باهات عشق و حال نکرده؟
‫اجی. چیزی که ازت خواسته بودم آوردی؟
‫آره، شک نکن.
‫و اون یکی؟
‫وقت نبود
‫- اون مهم بود! بهت گفته بودم ‫- نگران پلیس بودم
‫و نادین منو دید...
‫شرمنده دفتر یادداشتت رو یادم رفت، مونیک!
‫اصلاً تو چرا میای پاریس؟ هان؟
‫کارای چندش‌آوری که واسه اونا ‫توی دستش نگهت می‌داره...
‫دیگه از اون کارا نمی‌کنی، ‫گرفتی؟ اونا دیگه گذشت.
‫پاریس آینده‌ی ماست، آینده من و آلن.
‫به نظر خیلی بابت دفتر یادداشتت ناراحتی، مونیک
‫باعث میشه برام سوال باشه که چی داخلش بوده
‫خصوصی‌ـه
‫خصوصی‌ـه؟
‫به نظرم "خصوصی" بیشتر مثل خاطرات می‌مونه
‫رازهای سکسی خودت و آلن رو می‌نوشتی؟
‫می‌خوای گذشته رو فراموش کنی؟
‫اون دختر هلندی که جیغ میزد ازت کمک می‌خواست
‫و تو هنوز حلقه‌ای که بهش فروختی رو دستت می‌کنی
‫تو چقدر پَستی! آشغال!
‫- تو یه هیولای عوضی هستی ‫- اون وقت خودت چی میشی؟
‫ما درست مثل همیم
‫هر دو می‌دونیم اسمش آلن نیست...
‫ولی بازم همونی صداش می‌کنیم که دلش می‌خواد
‫تو هم دقیقاً مثل من داری ‫یه نقش واسش بازی می‌کنی
‫فکر می‌کنی واسه چی تو رو ‫توی دستش نگه داشته، مونیک؟
‫فقط به یه دلیل اینجا بودی
‫تا جای جولیت رو بگیری
‫همسرش از موقعی که توی پاریس بود
‫نکنه تابحال بهت نگفته؟
‫همیشه فکر می‌کردم عشق هدیه‌ای از طرف خداست
‫هرکس با عشق زندگی کنه، با خدا زندگی کرده
‫من عاشق این مرد هستم.
‫- ولی می‌ترسم ‫- از چی می‌ترسی؟
‫گاهی خواب می‌بینم که بچه‌اش رو باردارم
‫ولی بعدش حس می‌کنم دستاش دور گلومـه...
‫...و از خواب می‌پرم.
‫دیگه خودم رو نمی‌شناسم...
‫پدر.
‫پس اینی که حس می‌کنی عشق نیست
‫اگه نیست، من...
‫پس چیه؟
‫نمی‌دونم چیه
‫مایلی اعتراف کنی؟
‫قلبت رو بگشا و این بار رو از روی دوشت بردار
‫اون خاطرات می‌نوشته. ‫همه چیو نوشته. حالا هم این.
‫آلن، حتی اسمش دقیقاً «اعتراف»ـه
‫واسه مشتری‌های سفید پوست یه دختر ‫سفید پوست لازم داری، اینو درک می‌کنم.
‫ولی ما داریم میریم اروپا. ‫اونجا از هر چیزی خدا تا هست.
‫و مونیک...
‫نمی‌تونی بهش اعتماد کنی
‫باید از شرش خلاص شی
‫عکسای بلوم و دکر رو آوردم
‫تا واسه پیدا کردن وسایل‌شون کمکمون کنه
‫باید هرچی که جلب توجه می‌کنه برداریم
‫از اینجا ببریم‌شون بیرون، ‫با دقت بررسی‌شون کنیم. همه چی.
‫پائول، اینا رو نگاه
‫کصکشا فکر کردن «بانی و کلاید» هستن ‫(زوج خلافکار تاریخی آمریکایی)
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫- هلندی؟ ‫- آه...
‫- بله؟ ‫- این لَق بود
‫یا خدا
‫آرامبخش، توهم‌زا ...
‫خدا می‌دونه دیگه چی هست
‫توی داروخونه هم این همه پیدا نمیشه
‫پلیسا چقدرم خوب گشته بودن
‫هی، اون چیه؟
‫«کائوپکتیت»؟
‫این دارو رو می‌شناسم
‫اگه اسهال داشته باشی، سریع بند میاره
‫هرچی که این توـه، کائوپکتیت نیست
‫بیا...
‫اون بچه‌ها رو مسموم می‌کنه
‫کاری می‌کنه باور کنن مریض هستن
‫میگه: "اینو بخورید، حالتون بهتر میشه."
‫ولی نمیشه. از چیزی که ‫هستی هم مریض‌ترت می‌کنه
‫خدا می‌دونه چی بهشون میده که ‫توی حالت خستگی بمونن
‫بیا
‫- وایستا ‫- چیه؟
‫خدایا، چندتا دیگه هستن؟
‫- هرمان؟ ‫- خدای من
‫هرمان؟
‫- بله؟ ‫- اون زنه...
‫مونیک، گمونم این دفتر خاطراتشـه
‫- می‌تونی ترجمه‌اش کنی؟ ‫- البته
‫ولی همین الانشم یه چیزیو فهمیدم
‫چی؟
‫هیچ اشاره‌ای به اسم «آلن» نشده
‫ولی توی هر صفحه ‫درمورد «چار» صحبت کرده
‫چار؟
‫- شاید مخفف «چارلز»ـه ‫- پس حتی اسمش هم آلن نیست
‫مگه اصلاً گوتیه‌ـست؟
‫- اینا همش الکی و تغییر هویتـه ‫- نه، پائول، همش الکی نیست!
‫همه‌ی اینا، زندگی اونه.
‫درست حسابی بگردیم، داخلش پیداش می‌کنیم
‫هرکاری که داریم می‌کنیم... هر کاری!
‫کمکمون می‌کنه گیرش بندازیم
‫- خیلی خب ‫- خیلی خب
‫4 سال قبل ‫دهلی - هند
‫ گزارشات نشان می‌دهند که سارق جواهرات
‫ آنقدر خوب علائم درد آپاندیس را وانمود کرده
‫ که حتی جراحان بهداری زندان را متقاعد کرده
‫ که آپاندیس وی را خارج کنند،
‫ که تنها چند روز بعد، نگهبانانش را مسموم کرده
‫ از بالای دیوار پریده و به داخل شهر گریخته.
‫ گمان می‌رود که هم اکنون ‫ حتی ارتش هم فراخوانده شده
‫ - تا برای جستجو به پلیس کمک کند ‫- جولیت؟
‫ - یک ساعت دیگه اخبار جدیدتری خواهیم داشت ‫- جولیت، منم
‫چارلز!
‫باید بریم، عزیزم
‫مهم نیست چقدر توی گرفتن من خوب باشن
‫من همیشه توی فرار کردن بهترم
‫- بذار... ‫- جولیت، ایرادی نداره!
‫- باید از هند خارج بشیم ‫- چی؟
‫- همین الان میریم ‫- به کجا، چارلز؟
‫تو تحت تعقیبی. حتی ‫ارتش هم داره دنبالت می‌گرده.
‫ماشین رو برمی‌داریم و میریم
‫بچه رو آماده کن
‫بجنب
‫مدهو رو بیار
‫چیه؟
‫مدهو؟
‫دخترم کجاست؟
‫دو هفته بعد ‫افغانستان
‫اون جاش امن بود. پیش ما. پیش من.
‫نه. زندگیش رو بین اتاق‌هایی که پولشو ‫نمی‌دادیم و ماشین‌های دزدی سر می‌کرد
‫پاریس رو ول کردیم تا باهمدیگه ‫آینده‌مون رو بسازیم، خانواده‌ خودمون.
‫و تو فرستادیش برگرده اونجا. تنهای تنها.
‫همراه پدر و مادرمه
‫و اگه دوستش داشتی
‫متوجه می‌شدی که مدهو ‫همراه اونا باشه بهتره
‫اگه زندگی با من اینقدر فلاکت باره
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫جوابمو بده!
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫لعنتی
‫یدکی نداریم
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫چی می‌خوان؟ ما که کاری نکردیم
‫- چرا؟ ‫- سوار شو؟
‫ماشین اجاره‌ای بود آره؟ ‫نه، ماشین لعنتی رو دزدیدی!
‫چیکار کنیم؟
‫چیکار باید بکنیم!؟
‫نمی‌خوام برم زندان. من هیچ کاری نکردم.
‫من کاری نکردم، جز اینکه اونقدر ‫احمق بودم که دوستت داشته باشم!
‫آروم باش!
‫به من گوش کن
‫مشکلی پیش نمیاد
‫الان هر اتفاقی افتاد، نگران نباش
‫میام پیدات می‌کنم، دوباره باهم خواهیم بود
‫دوباره باهم. سه‌ تامون، توی پاریس.
‫قسم می‌خورم. بهم اعتماد کن.
‫پلیس!
‫4 سال بعد ‫کراچی
‫به کشیش گفتی؟
‫اجی فکر می‌کنه بهتره تو رو ول کنیم بریم
‫تمام چیزی که به کشیش گفتم همونایی ‫بود که توی خاطراتم نوشته بودم.
‫که شکنجه‌ام میده...
‫ولی دوستت دارم
‫حقیقت داره
‫دوستت دارم
‫حتی با وجود اینکه می‌دونم باهام صادق نبودی
‫قبلاً زن داشتی و هیچوقت بهم نگفتی
‫جولیت؟
‫اجی بهم گفت
‫من... من عصبانی بودم
‫بیخیال رفیق، چند وقته ‫می‌شناسیش؟ دو سه ماه؟
‫من به خاطر تو خانواده‌مو ول کردم
‫که چی؟ مگه منم همین کارو نکردم؟
‫من هیچوقت نیازی به خاطرات ‫و کشیش نداشتم، مگه نه؟
‫هرکاری که برات کردم،
‫هر کاری که کردم، هیچوقت زیر سوال نبردمش.
‫با جون و دل انجامش دادم
‫- چون ما برادریم ‫- نمی‌تونی بهش اعتماد کنی تا اونی که می‌خوای باشه
‫هان؟ حالا نه. شاید قبلاً آره، الان نه.
‫چارلز، پاریس نه.
‫می‌خوای وقتی وارد
‫رستوران «جورج پنجم» ‫میشیم اونم کنارمون باشه؟
‫وقتی میری از «کارتیر» خرید کنی، ‫مردم چه فکری می‌کنن ‫(برند فرانسوی جواهرآلات)
‫وقتی ببینن یه دله دزد قهوه‌ای پوست بغلتـه؟
‫"یه دله دزد قهوه‌ای پوست"؟
‫من چی هستم، ماری؟
‫آلن، خواهش می‌کنم...
‫آقای آلن! تلفن با شما کار داره!
‫تو هیچ شباهتی به اجی نداری. ‫و خودتم می‌دونی منظورم اون نبود.
‫- آلن بفرمایید ‫- آقای گوتیه؟
‫می‌خواستیم بدونیم مایلید شما و همکاران‌تون
‫به ما اینجا در پاریس ملحق بشید؟
‫شما، همکاران‌تون و اجناس
‫خانم بودر، ما هنوز درمورد ‫قیمت یا دستمزد به توافق نرسیدیم.
‫مطمئنم درموردش بحث می‌کنیم
‫آخر که به توافق می‌رسیم، گوتیه
‫باید میزبان چند نفر باشیم؟
‫فقط دو تامون
‫"می‌دونم دوباره با سودا خوابیده."
‫سودا؟ سودا کیه؟
‫دوست دختر تایلندیش که ‫درموردش بهتون گفته بودم
‫"چار بهم میگه اگه تبدیل به ‫مونیک بشم، درک می‌کنم.
‫این آدما فقط قاچاقچی‌های مواد مخدرن
‫باید مونیک نگران کارایی که اون می‌کنه باشه؟
‫ماری بدجور ترسیده، ‫ولی مونیک باید آروم باشه."
‫- ادامه بده، آنجلا ‫- "می‌تونم تا ابد این نقش رو بازی کنم؟
‫با وجود تمام چیزایی که می‌دونم؟
‫چار میگه: مثل ‫«ماری-آندره لکلرک» زندگی نکن..."
‫لکلرک! اسمشو فهمیدیم
‫"فقط اگه چار سر قولش بمونه، ‫منو ببره پیش مادرش،
‫منو از این خندق خارج کنه. در عوض ‫به عنوان مونیک زندگی ‌کنم و آزاد باشم."
‫وایستا. آره آره. مامانش.
‫- حتماً گفته کجاست، نه؟ ‫- نه هرمان. نگفته.
‫- چیه؟ ‫- این زن...
‫بعیده بیشتر از ما بدونه
‫اغوا می‌کنه، خیانت می‌کنه، نابود می‌کنه
‫با این حال دلش واسش میره.
‫پائول، بیا کمک
‫چی؟
‫بیا
‫ببین، این حتماً پدر و مادرشن
‫پس این کیه؟ مادرش دوباره ازدواج کرده؟
‫شوهرشو به یه افسر ‫نیروی دریایی فرانسوی ارتقا داده
‫از خیابون‌های جنگ زده سایگون...
‫رسیده به یه خونه راحت توی فرانسه
‫پاریس - فرانسه
‫- الو؟ ‫- منم مامان
‫چارلز؟
‫- کجایی؟ ‫- مهم نیست کجام
‫بلکه جایی که به زودی قراره باشم
‫مدتی میشه خونه نبودم
‫- دلایلی داره، چارلز ‫- با این وجود
‫- می‌خواستم بهت هشدار بدم ‫- هشدار چی؟
‫می‌خوام ببینمت
‫می‌خواستم بدونم واسه یه مساله‌ای ‫می‌تونی کمکم کنی یا نه؟
‫می‌خوام دوباره بچه‌ـمو ببینم
‫نمی‌دونم چرا تصور می‌کنی من ‫بتونم کمکی در این مورد بکنم
‫خانواده‌اش از من متنفرن
‫بهشون بگو خیلی دلت می‌خواد ‫اونو ببینی و بشناسیش.
‫و اگه این کارو نکنم؟
‫اگه وقتی که به تمام صدماتی که زدی ‫فکر کنم از تولدش افسوس بخورم چی؟
‫- اینقدرم بی‌عاطفه نیستی ‫- توام اینقدر احساساتی نیستی
‫با این وجود، من بچه‌ـمو می‌بینم چه تو ‫کمکم بکنی چه نکنی. ما داریم میایم.
‫سر میز جا باز کن، مامان.
‫14 روز، از کراچی تا پاریس
‫مونیک؟
‫دیگه هیچ وقت مجبور نیستی ‫دوباره با مونیک صحبت کنی
‫اینو بهت قول میدم
‫من و تو، آلن، درسته؟
‫من و تو
‫چرا اینجا توقف کردیم؟
‫باید یه صحبتی بکنیم، اجی
‫متوجه چیزی شدم
‫دیگه نمی‌تونم بهت تکیه کنم
‫چون تو فقط واسه همین به درد می‌خوری
‫پول ناچیز. کارای کثیف و دست پایین.
‫تو شریک و همراه من نیستی، اجی
‫تو پادوی من بودی
‫و حالا...
‫هیچی نیستی
‫آلن...
‫این خنده دار نیست
‫تو یه آدم بی‌ارزشی و حقیری
‫حق با مونیک بود. پاریس جای ‫یه دله دزد قهوه‌ای پوست نیست.
‫پس حالا ازت می‌خوام بری
‫اجی...
‫دوست من
‫وقتشه خودت راهت رو توی این دنیا بسازی
‫3 سال قبل ‫کابل - افغانستان
‫جولیت عزیزم، چطور تونستی بیای بیرون؟
‫اتهامات علیه من برداشته شد
‫بالاخره، من که کاری نکرده بودم
‫جز اینکه با تو ازدواج کردم
‫ظرف 6 ماه از اینجا میام بیرون...
‫ولی من منتظرت نمی‌مونم
‫آره، می‌مونی
‫یه زندگی بهتر از این می‌خوام
‫البته برای مدهو
‫ولی برای خودمم همینطور
‫ازت طلاق می‌گیرم
‫هیچکس از من طلاق نمی‌گیره!
‫من برمی‌گردم پاریس
‫دیگه هیچوقت همدیگه رو نمی‌بینیم
‫بدرود، چارلز
‫جولیت!
‫فکر کردم ترکم کردی
‫که برگردی پیش جولیت
‫بذار درمورد جولیت بهت بگم
‫تا بفهمی چرا اسمشو نمیارم
‫من و جولیت ازدواج کرده بودیم
‫خیلی وقت پیش
‫و جولیت، همسرم، بهم خیانت کرد
‫به خاطر اون زندانی شدم
‫و در افغانستان توی یه قفس پوسیدم
‫خدای من، چارلز
‫بعدش بچه‌ـمو دزدید
‫وقتی از زندان بیرون اومدم، شنیدم اون مُرده.
‫باور کن، براش غصه نمی‌خورم
‫دروغ گفتم چون وقتی درموردش حرف ‫می‌زنم، زیادی حس واقعی بودن میده
‫جولیت بدترین اتفاق زندگیم بوده
‫ولی اینا همه‌ش گذشته‌ـست، تموم شده رفته.
‫الان فقط تو توی زندگی منی، ماری. خب؟
‫فقط تو
‫این حقیقتـه؟ قول میدی؟
‫قسم می‌خورم
‫گاهی فقط باید بتونی بیخیال گذشته بشی
‫"ماری-آندره هر هفته به ‫پدر و مادرش در «لویس» زنگ می‌زنه.
‫و مونیک بابتش ماری رو سرزنش می‌کنه.
‫ماری اعتراف و کشیشش رو به یاد داره.
‫مونیک بهش می‌خنده. ‫ولی همیشه چار هست.
‫چار و عشق درمانده‌ای که هر دوی ‫این زن‌ها نسبت بهش دارن."
‫[آن دختر هنوز شناسایی نشده]
‫هرمان؟
‫بیا توی رخت خواب. خواهش می‌کنم!
‫- نمیشه که مدام چشم بدوزی بهش ‫- ولی یه جایی همین جاهاست
‫مادر گوتیه. پاریس. ‫والدین لکلرک توی کبک.
‫طبق گفته‌هاش، هر هفته به ‫پدر و مادرش زنگ می‌زنه
‫تمومش کن. بس کن.
‫چطور ازم انتظار داری تمومش کنم؟
‫آنجلا، لطفاً...
‫- باستین، کنیپنبرگ هستم ‫- نیپنبرگ
‫بیخیال بشو نیستی، نه؟
‫- گزارش رو خوندی؟ ‫- شاید خونده باشم
‫اسم کامل اون زن رو دارم
‫و شهرستانش توی کبک که ‫خانواده‌ش هنوز اونجا زندگی می‌کنن
‫جداً؟
‫- ببخشید ارباب؟ ‫- بله؟
‫- سلام، باستین ‫- فکر نمی‌کردم...
‫- اینم جای تشکرتـه ‫- نه، من... البته. فقط...
‫از پلیس سواره‌نظام سلطنتی خواستم ‫از طرف تو برن سر بزنن
‫این چیه؟
‫آدرس ارسال پیام برای «لکلرک»
‫آدرس مادر گوتیه. می‌دونیم دارن کجا میرن.
‫[گزارش پلیس سلطنتی کانادا] ‫آدرس پستی که ماری‌آندره یا همان مونیک لکلرک برای والدینش گذاشته بوده: فرانسه، پاریس خیابان موگلیونی 6، پلاک 75014
‫باستین، ازت ممنونم
‫نگه دارید
‫[مرز فرانسه و آلمان]
‫سلام. مدارک‌تون لطفاً.
‫ممنونم
‫کاری از: ‫امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
‫- ردیفه ‫- ممنونم
‫سفر خوبی داشته باشید
‫به فرانسه خوش اومدی عزیزم
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]